Bang Bang Bang-Gipsy Powah

"Εσύ τι θα κάνεις με τη ζωή σου, Χαρά;"

2011-10-11T11:23:00.000-07:00

Κάνει πολλή μελαγχολία στην πόλη σου απόψε. Απ το απόγεμα, με τους Τζαμαικανούς, μη πω μαύρους και πούνε ότι κάνω φυλετικές, και τα χακούνα ματάτα στο Λευκό Πύργο-geia sou Maria, Eleni, you 're nice, you 're beuatiful, I give you good Karma-μέχρι τα αστικά πιο μετά που νύχτωσε και τα κενά βλέμματα που κουβαλάνε. Και νυχτώνει πολύ γρήγορα τελευταία ρε παιδί μου, όπως έβαλε και κρύο, λες και μου πήραν ξαφνικά το καλοκαίρι που κρατούσα με τα νύχια που δεν έχω. Μου φάνηκε ότι είναι πάλι πέρσι, αλλά ένα περίεργο μοναχικό κομμάτι του πέρσι. Οχι πως δε μουρχονται κι άλλα, καγκούρικα πες, σημαντικά στην ασημαντότητά τους θα πω εγώ, αξημέρωτα βράδια. Γιατί τα λυπάμαι τα βράδια που φεύγουν έτσι, με ύπνο και πονοκέφαλο και νύστα απο βαρεμάρα. Σου λέω, κάνει πολλή μελαγχολία και οικονομική κρίση και απόσταση. Κι έκοψα και τον καφέ, και το οτιδήποτε που κάπνιζα και κόβω σιγά σιγά και το να κάνω όνειρα γιατί φοβάμαι ότι μετά θα σηκωθούν και θα με φάνε. Ζωντανή. Διάβασα κάπου ότι η κατάθλιψη είναι το νέο μαύρο. Γέλασα. Και σ ένα τοίχο ότι η κανονικότητα είναι μιζέρια. Θα το κάνω κάπου στάτους σκέφτηκα, τοσα σόσιαλ νετγουορκς, δε μπορεί. Και το μετάνιωσα την ίδια στιγμή, που με κοίταξα απέξω κι είδα όλη τη μιζέρια του κόσμου πάνω μου. Σιχτίρι.

2011-09-08T08:45:00.001-07:00

Μέρες, μέρες, μήνες, ώρες, λεπτά ομιλίας, τηλέφωνα, ριλόουντ ιτ, κλάματα, μύξες, μυξομάντηλα, γλυκόλογα, δώρα, κάρτες, υποσχέσεις, χαζομάρες. Και τίποτα. Γιατί τίποτα και ποτέ. Γιατί γεννήθηκα προφανώς κάποια μαύρη μέρα. Γιατί αυτό που τόσος κόσμος έχει και δεν το εκτιμάει είναι στιγμές. Στιγμές και ελευθερία.

(κι απλά ήθελα να νιώσω ότι είμαστε σα τους άλλους, ότι υπάρχουμε, ότι όντως τα νιώθεις αυτά για μένα και δε θαμαι εγώ με τις γάτες και τα πλεχτά, ότι υπάρχει κι αλλος τροπος. Και να σου πω κάτι; Προσπαθώ πάρα πολύ να πιστέψω. Και 18 24. Και τα πάντα. Αλλά δε μπορώ. Γιατί.
Μεγάλωσα να πιστεύω στις Στιγμές και το Μαύρο. Κι ίσως ποτέ.)

2011-09-02T12:29:00.000-07:00

Κυκλοφορώ σα την τρελή μέστο σούπερ μάρκετ. Πάνες, σερβιέτες, κωλόχαρτα, μαντηλάκια, "εσείς γιατί δε δοκιμάζεται το νέο σκιπ", το μαλακτικό που έπαιρνε η μαμά μου, τα κρουασάν που δε μου έπαιρνε γιατι ποτέ δεν ήμουν αδύνατη, τα γιαούρτια που μέπαιρνε ο μπαμπάς μου όταν είχα πάει μικρή στο νοσοκομείο. Κυκλοφορώ στο Μασούτη σαν τρελή και κρατάω τα λεφτά μου και προσπαθώ να συγκεντρώσω το βλέμμα μου μέσα απ τα γυαλιά μου, γιατί για κάποιο σκοπό ήρθα, δε μπορεί, κι έχω τόσα να διαθέσω και μετά θα πεινάσω και πρεπει να φάω και να πλύνω ρούχα. Και κάπου εκεί με πιάνουν τα κλάματα και κάνω άλλη μια φορά το γυρω του οροφου, να στεγνώσουν. Σε 4 μήνες γίνομαι 20 κι ακόμα δεν το πήρα απόφαση. Οτι εγω κι εγώ, ουσιαστικά είμαστε μόνοι μας. Κι ότι εγώ πρεπει να με ταίζω, να με καθαρίζω και να με νταντεύω, γιατί εγώ, πέρασα τα 6 και δε θα πάω ποτέ μου ξανά σχολείο, εγώ δε θα μπορώ πια να βάζω τα κλάματα και να φωνάζω μαμά, κι εγώ, όταν έχω πυρετό θα πρέπει να σηκώνομαι και να μου φτιάχνω ρύζι. Και φυσικά εγώ, κάθε βράδυ, θα γυρνάω στο άδειο μου σπίτι και θα γδέρνω με τα νύχια μου τους τοίχους. Γιατί μεγάλωσα και δεν νιώθω καθόλου μα καθόλου σωστά έτσι.

2011-07-28T01:20:00.000-07:00

Ο μπαμπάς μου πάντα με καμάρωνε όταν κοιμόμουν μέχρι αργά τα καλοκαίρια.
Ισως να το κάνει ακόμα.
Η σχέση μου με το μπαμπά μου είναι πολύ περίεργη.
Πίνω ακόμα καφέδες, ξεκίνησα να παίρνω σίδηρο, νομίζω ότι εθίστηκα στις πατάτες με σος.
Διαβάζω Γιώργο Ιωάννου και βλέπω στον ύπνο μου τη Θεσσαλονίκη.
Επίσης, Την αγαπάω. Με καρδούλες στα μάτια κι όλα τα συναφή.
Κι έχω χάσει κάθε συνηθισμένη τροχιά μου, ή βρήκα μια πιο όμορφη.
Προσπαθώ να παραμείνω προσγειωμένη κι αηδιαστικά ρεαλίστρια. Για να γλυτώσω τα χειρότερα.

Αυτά από μένα.

Εσείς;

E. E. Cummings

2011-05-30T14:48:00.000-07:00

now all the fingers of this tree(darling)have
hands,and all the hands have people;and
more each particular person is(my love)
alive than every world can understand

and now you are and i am now and we're
a mystery which will never happen again,
a miracle which has never happened before--
and shining this our now must come to then

our then shall be some darkness during which
fingers are without hands;and i have no
you:and all trees are(any more than each
leafless)its silent in forevering snow

--but never fear(my own,my beautiful
my blossoming)for also then's until

τον αγαπάω.

2011-05-18T12:51:00.000-07:00

Θέλοντας να σου γραψω κατι ομορφο. Και χωρις ήλιο. Θέλοντας να σου αφησω χαμόγελο στο μαξιλάρι οταν πας αργάμιση για υπνο. Δεν μπορώ να αποφασίσω αν θελω να σου πω ένα παραμύθι, ή μια φανταστική αλήθεια, όποια διαφορά κι αν έχουν. Μάλλον θα σου λεγα κάτι για μια πανέμορφη και δυστυχισμένη πριγκίπισσα, ή για μια νεράιδα που πέρασε 4ο κύματα για να βρει επιτέλους τη λύση στα μάγια. Θα σου λεγα ιστορίες μοβ και λαχανί για να σε κάνω στα μάτια μου πάλι παιδί και να σε βάλω σ ένα κόσμο πιο όμορφο. Θα κανα οτι μπορούσα για να βαλω το συμπαν σε μια γυάλα και να στο χαρίσω, να σε νανουριζει οταν δεν εισαι ευτυχισμένη. Κι αν η ιστορία μου δεν είχε τέλος ή αρχή, αν ήταν όλο ένα ανακατωμένο λάθος θα έμενα μαζί σου μέχρι να ρθουν πάλι τα σύννεφα και να φαίνονται όλα καλύτερα, πιο στρωτά και να σαι έτοιμη να χτισεις ενα παραμύθι δικό σου, πιο αληθινό απ όλα, κι όχι Αλαντίν, οχι Κακός Λύκος και Ποπάι, αλλά Εσύ κι Οποιος Αλλος. Για το πιο χαρούμενο τέλος.

2011-05-14T12:26:00.000-07:00

Οταν κοιτάζω τα μπιφτέκια στο φούρνο με αφοσίωση, τα άθλια μπιφτέκια που δεν ξέρω κι εγώ από πότε ήταν στην καταψηξη, λες και κοιτάζω μωρό στη θερμοκοιτίδα. Οταν κοιτάζω γύρω μου και στο μυαλό μου γραφεται με κεφαλαία και μπολντ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ, όταν κοιτάζω τη ζωή μου και σχηματίζεται η λέξη PATHETIC, έχω μια χαρούμενη ψευδαίσθηση. Οτι μπορει να γυρισει το μυαλό μου ανάποδα και να γίνω η Πολυδούρη-έξω ο Καρυωτάκης-ή η Σύλβια Πλαθ-έξω η αυτοκτονία-ή ο Βυζιηνός-έξω η ψύχωση με την ανήλικη. Να γίνω τελοσπάντων κάτι σημαντικό, κι ας ειμαι εκείνο το πράμα που γκρινιάζει συνέχεια και για να πάει ένα βήμα μπροστά έχει κάνει 25 παράλληλα.

Την αγαπάω αυτή την ψευδαίσθηση. Keeps me going. Φθείρεται όμως κάθε φορά που κοιτάζω τα χαρτιά τα άγραφα, τον τοίχο που ειναι άδειος, τις στιγμές που φοβάμαι να ζήσω. Φθείρεται κάθε φορά που νομίζω ότι τίποτα άλλο δεν έχω να πω, ότι ξόφλησα. Και στο τέλος θα γίνουμε κυνικοί. Εγώ και τα μπιφτέκια. Η τα φασολάκια που δεν σαρέσουν. Η όλα αυτά που τελειώνουν σε -κια και πολύ θα ήθελα να τα μοιράζομαι με κάποιον, αντί να τα βάζω στο ψυγείο και να τα χαιρετάω την επόμενη μέρα πάλι μόνη μου.

To M.M

2011-05-09T12:37:00.000-07:00

I know how it feels, I 've been there. I wish you wouldn' t have to go through it, really. I 'd like it to be easier for you, painless, if such a word exists. I wish I was this perfectly cheerful person, and not the selfcentered prick I am. I wish I made you feel secure, like I want you to feel. Cause to me, security is the second most important thing. [haven' t found the first yet] I hope you can excuse my endless anxious and depressing babling. I could go on writing, though it 's pointless. I 'm waiting for it to be over so that you can see that the wonderful person you are will shine whether the marks will be great or not. That you are going to rule whatever world and star you wish, and you need no-one 's aproval to do it, and especially not the educational system 's. Which is pure crap as we know. I 'm waiting for it to be over so all I can ask you is how you feel about life, and send you poems and talk about things that most of the people don 't even imagine. I 'm waiting for it to be over so that you can laugh CONSTANTLY with all those miraculous ways. I 'm waiting for it to be over so that you can have the TIME OF YOUR LIFE.

It will be fine. There 's no way it won' t.

With love,
Me.

Αθηναίων Εικόνες

2011-04-19T06:59:00.000-07:00

Οι γυναίκες του Ηλεκτρικού.
Ο ηλεκτρικός μπίμπα. Και μια που, εγώ η κακόβουλη, εγώ με τα στερεότυπα τα δυστυχώς, εγω η προκατειλημμένη, θα την έλεγα πρεζάκι, υπερβολικά αδύνατη, πολύ μακρύ μαλλί. Και χτυπάει το τηλέφωνο. "Ελα ρε Μαρία. Ρε μη βριζεις, γαμώ, μπροστά στο μωρό ρε, μη βρίζεις. Δε βρίσκεις αναπτήρα; Ημαρτον ρε... Πες στο Τζίμη ρε, ειπε η μανα σου πεστου, να φερεις αναπτηρα. Ξερει που τους εχω, ναι. Σ ολο το σπιτι. Ηρεμα ρε γαμωτο. Θες να φας εναν υπνο να ηρεμησεις μεχρι ναρθω; Δε θαργησω, με το μηχανακι θαμαι. Ελα. Φιλάκια..." Παραπέρα χτυπάει ένα άλλο τηλέφωνο, μια κυρία με γυαλιά και μωβ μπουφάν. Και μ ενα παιδακι που φωναζει "μαμα, μαμα, μαμααα". "Ελα Καιτη μου, τι κανεις; Δε μου λες, θαρθεις στο Παιδικό Μουσείο με τα δικά σου, να τα βαλουμε στο προγραμμα των 12 το Σαββατο και να τα πουμε μεις; Και μετα παμε στην Εκθεση Βιβλιου, στην Κλαυθμωνος! Ενταξει; Ωραια, τα λεμε κει!"

Το κορίτσι του Ηλεκτρικού.
Μπήκε μέσα ντυμένη στα άσπρα, όχι πάνω απο 16. Πολύ λεπτή, πολύ λεπτό και το παντελόνι, πολύ ίσιο το μαλλί, πολύ τέλεια όλα. Και το ρουζ και το λιπ γκλος απ αυτά που πάντα έλεγα πως θα βάζω όταν μεγαλώσω και τελικά δεν έβαλα, τελεια. Και μυριζε τσιχλοφουσκα. "Αχ και με τοσα φροντιστηρια που εχεις, πως να προλαβεις να διαβασεις... Αγαπη μου, όμως, τωρα που δε μιλαμε την ωρα του μαθηματος να προσεχεις, να χεις εκει το μυαλό σου, για να τα μαθεις... Τι; Δε γίνεται ε; [χαμογελο ερωτευμένο] Θα στο πάρω το μυαλό σου ολόκληρο όταν τελειώσεις, αγάπη μου..."

Η Αχαρνών την καινούρια χιλιετία.
Μέσα σε αμαξι στην Αχαρνών, ενω ειχαμε χαθεί. Οποιον και να ρωταγαμε προς τα πού να πάμε "Αι ντοντ σπικ Γκρικ" ελεγαν. Κι ολες οι ταμπελες ηταν στα αραβικά γραμμένες. Τα νεοκλασσικά ερείπια, μαύρα. Παντα οταν βλεπω νεοκλασσικά σα τη χαζή κάνω. Κι είδα χτες το πρωτο σπιτι με κοκκινο φωτάκι. Ενα κοκκινο φωτάκι σα λεωφορείου που γραφει ΣΤΟΠ. Εγραφε 106, κόκκινο. Φυλης, Αγιου Μελετίου, Αχαρνών, Μάρνη, πλατεία Μεταξουργείου... Ολα παρατημένα κι όλα τόσο ζωντανά μ ένα τρόπο που εμείς δεν τον βλέπουμε. Καναμε ξενάγηση κατα λαθος, στην πόλη μας, που δε μιλάνε ολοι ελληνικά και μας έχουν μάθει όπου βλέπουμε μαύρο να το φοβόμαστε.

[Να μου συγχωρεσετε τις άθλιες περιγραφές. Απλα ήθελα καπως να μεταφερω τις εικόνες. ]

Χάσαμε το αίσθημα του ανίκητου, όβερ.

2011-04-01T06:00:00.000-07:00

Καλό μήνα. Ωπ, να το και το ψέμα! Σας γέλασα βρε, ούτε αυτός ο μήνας θαναι καλός! [ο ύστατος πεσσιμισμός, ο άλλος μου εαυτός] Αλλβωστε το είπε και η Αση, δε μας θελει τους Αιγοκερους και τουτος ο Απρίλης. Ελα Γατούλη, βάλε λίγο τα κλάματα πουλάκι μου, το είπε η Αση...

Μετά την επιστροφή στην Αγρια Δύση, δηλαδή στην Αθήνα, κατάλαβα οτι εξακολουθώ να είμαι Αθηνόπληκτη, και πάντα θα μαι. Κι ας λέω πλέον όζα, σουβλάκι, σάντουιτς, αστικό και φουξ (όλα ταλλα τα λέω επίτηδες). Σήμερα σκεφτόμουνα στο αστικό ότι πρέπει ναμαι τουλάχιστον 30. Δε γίνεται αλλιώς. Για να κάθομαι όλο και να βλέπω ταινίες, για να μέχουν κουράσει οι δεσμοί που δεν πρόλαβα να κάνω και τους φοβάμαι, για να μην έχω τρέλα να ζήσω τα έντονα. 'Η που μας φταιει η ψυχοσύνθεση, ή που μας φταίει η σιδηροπενική, γιατι εγώ μοσχαράκι δε μαγειρεύω...

Επίσης. Μερικές φορές θαθελα να μαι ένα κινητό μπλογκ. Οπως μερικές κοπέλες που βλέπω στα αστικά. Ή νεράιδες, κάτι τέτοιο.. Θαθελα να μαι πάντως.

#iSixtir.

2011-03-15T13:36:00.000-07:00

Δεν παλευεται άλλο, όχι. Κι αφού τους λυπάμαι τους άλλους, ας τακουσει το μπλογκ. Και δεν πα ναναι και χαρουμενο, και δεν πα ναναι κι ανοιξη, ΑΙ ΣΙΧΤΙΡ και θα βριζω οσο θελω. Οχι οτι θελω. Αλλα ειμαι ψοφια, ΨΟΦΙΑ, συναισθηματικά κυρίως, και κλαίω μεστο αστικό, και κλαιω στο Λευκό Πύργο, και γυρναω σπιτι μου να πιω ενα ΓΑΜΗΜΕΝΟ τσαι να ηρεμησω και βλεπω κατσαριδα. ΠΑΛΙ. Μαυρη. Και το καθαριζω ρε φιλε το σπιτι μου, το προσεχω, αληθεια σου λεω. Κι εκανε κρατς, την πατησα. Ειναι η πρωτη. Και πηρα τη μανα μου κι έκλαιγα και της φωναζα, και παλι θα κλαιω αμα συνεχισω να γραφω. Να ξεθυμανω τουλαχιστον. Τριτο συνεχομενο βραδυ μεσα. Οχι, δε θελω να βγω. Να τους δω θελω λιγο, ουτε να μιλησουμε πολυ. Να τους δω λιγο. Κι αμα δε θελουνε, λυπαμαι. Αλήθεια λυπάμαι όμως.

Και ειδα στο τουίτερ που έγραφε κάποιος "οσους αγαπατε να τους αγκαλιάζετε σα να μην υπάρχει αυριο". Και σκέφτηκα οτι θελω ενα σωρο αγκαλιές να κάνω. Αλλά δεν είναι η ώρα. Εχω μια κατσαρίδα να πετάξω. Μια σιχαμένη, μαυρη, πατημένη κατσαρίδα-θα μπορουσε κανεις να την παραλληλησεις με τη μέχρι τωρα σαπια ζωή μου, κυριως οσον αφορα την ψυχολογια. Ισως κανω πραγματα που φανουν περιεργα, αλλα προειδοποιω, οτι τις κατσαρίδες... θα τις ξεφορτωθώ.

[9 μέρες και σπίτι]

2011-02-08T14:30:00.000-08:00

Εγώ πότε θα ζήσω στο Παρίσι ερωτευμένη; Ετοιμάστηκα να το αιτιολογήσω, να σας πω πώς το σκέφτομαι, αλλά όχι, φανταστείτε με να το λέω όπως θέλετε. Και δεν εννοώ ερωτευμένη με τα βιβλία μου. Ούτε με το Γιουτιουμπ. Ούτε με το Παρίσι. Εντάξει, λίγο και μαυτό. Αλλά ερωτευμένη, κι ας με συγχωρέσει η Αρλέτα,* με άνθρωπο. Και να ναι πραγματικότητα, και δε θα πω ούτε αν γίνεται, ούτε αν μπορεί, να ναι. Γιατί έτσι θέλω.

Σαπίλα ρε φίλε. Ρεαλιστική σαπίλα. Και τις φοβάμαι αυτες τις λέξεις και τις λέω. Κι ας μην. Ποτέ. Πάω να κρυφτώ πίσω απ το σταρχιδισμό μου τωρα.

*Η Αρλέτα είπε σε συνεντευξή της στη LifO το 2009 "Στην πρωτη συνεντευξη που εδωσα ο Γιωργος ο Πηλιχός με ρωτησε αν ειμαι ερωτευμενη. Ημουνα 20 χρονων τοτε και του απαντησα Με τι, με άνθρωπο; Θεωρουμε οτι ο μονος που ειναι αξιος να ερωτευτουμε ειναι ο ανθρωπος. Εγω ερωτευομαι συνεχεια με πραγματα, με ζωα, με τοπια, τα παντα..."

2011-02-04T05:47:00.000-08:00

Τελος η εξεταστική, ήρθε η ώρα να πάμε για καφέ. Για έναν, πολλούς, καπουτσίνο, εσπρέσο ριστρέτο, και να μιλάμε. Η μάλλον να μιλάτε. Η να μην πάμε για καφέ, να πηγαινουμε να πινουμε, πολύ, λίγο, δεν έχει σημασία, αρκεί να χει μουσική και να μην ακουγόμαστε, και να μην απαγορευεται το κάπνισμα. Αλλά κάποια στιγμή θα το κοψω. Ισως στο επόμενο πακέτο.

Λοιπόν, τέλος η εξεταστική, κι έχω φουξ κουρτίνες στο δωματιο και μια καταψυξη γεματη μπιφτέκια, που συγγνωμη μανουλα, αλλα δεν το κοβω να τα κάνω. Και πού κολλάνε τα μπιφτέκια με το κάπνισμα; θα σου πω. Κολλάνε κει που το γραμματοσημο ακρίβηνε και η Καμάρα έχει μια μαγική ιδιότητα, να δείχνει τόσο παθέτικ το πρωί και τόσο υπέρτατη το βράδυ...

Allen Ginsberg-Howl

2011-01-28T04:55:00.001-08:00

"I'm with you in Rockland

in my dreams you walk dripping from a sea-journey on the highway across America in tears to the door of my cottage in the Western night"

2011-01-18T00:15:00.000-08:00

Δεν ξέρω τι στροφές παίρνει το μυαλό μου τελευταία, ίσως έχει γυρίσει ανάποδα και δεν το χω καταλάβει. Ισως πάλι σταμάτησε να γυρίζει. Και κάθε φορά που ανοίγω τον υπολογιστη βάζω το αγαπημένο σου τραγούδι ξανά και ξανά. Λες και δεν υπάρχουν άλλα, ή θα εμφανιστείς κάποια στιγμή που θα τακούω ή θα μαγαπήσεις κι εμένα αν τακούω τοσο. Που δεν. Και μπερδεύομαι. Γιατί σ' αντιγραφω για να νιωθω οτι υπάρχεις και μετά εκνευρίζομαι που δεν έρχεσαι και τα κλείνω όλα. Και το θέμα είναι. Οτι εγώ το κάνω. Πάω πάντα και βάζω τον εαυτό μου δεύτερο. Αν όχι τελευταίο. Πίσω απ όλα. Εγώ το κάνω. Εγώ το αφηνω. Με μια δεύτερη θέση όμως δε ζεις, φυτοζωείς. Και δε σκοπεύω.

Different

2011-01-15T11:04:00.000-08:00

Ναι, οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα της άποψής τους. Σωστά. Ναι. Εννοείται. Αλλο που εγω είμαι εγκεφαλικά και ψυχολογικά ανάπηρη και αναστατωνομαι κι επηρεάζομαι με το παραμικρό που ακούω. Εχει να κάνει με το οτι μεγάλωσα στην Αθήνα μάλλον, με το ότι είμαι αυτή που ειμαι και νιωθω αυτά που νιώθω, χωρίς να χω προστατευσει τον εαυτό που από τυχον πυρά.

Αλλά ρε πούστη μου. Ποιοι γονείς κάνουν τα παιδιά τους ρατσιστές, ομοφοβικούς, στενόμυαλους και μικρους ανθρώπους; Ανθρωπους που λένε "οχι αυτό είναι το σωστό, δεν υπάρχει άλλος τρόπος" και "ετσι είμαι γω, παραδοσιακός τύπος, συντηρητικός". Να τη βράσω την παράδοση. Αν δεν μπορείς να δεις τον άνθρωπο σαν άνθρωπο και του βάζεις ένα σωρό ταμπέλες και τον χωρίζεις σε κατηγορίες. "Μπορεί να ναι μια χαρά άνρθωπος, αλλά είναι κουμουνιστης/μαυρος/αναρχικός/ομοφυλόφιλος και δεν μπορώ να τον κάνω παρέα". Γονείς που καταντατε τα παιδιά σας έτσι, λυπάμαι που θα το πω, αλλά αποτύχατε.

Γιατί το να ειναι κανείς διαφορετικός δεν είναι σε καμία περίπτωση κακό. Ειναι ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ!

Greenwich Village

2011-01-11T01:02:00.001-08:00

Και να που απέκτησα κι εγώ ένα ιδανικό μέρος κατοικίας. Μαρέσει όταν και καλά διαβάζω βιογραφικά συγγραφέων για την εξεταστική και καταλήγω πάλι με δικά μου πράγματα νασχολούμαι. Και όχι, δεν ονομάζεται εγωκεντρισμός αυτό, ονομάζεται έλλειψη συνειδητοποίησης της σημασίας της εξεταστικής. Μα δεν είναι τέλειο το Village? Ολοι οι κουλτουρέ και μποέμ έμεναν εκεί, μια φορά κι έναν καιρό. Νομίζω ήρθε η ώρα να το επαναφέρουμε αυτό. Μα πότε θα με πας; Δηλαδή πότε θα πάω να μείνω εκεί; Είναι κι ακριβά τα μεταφορικά, μάλλον θα πάω μια και καλή. Με ουάν γουέι τίκετ. Τι καλά. Θυμίστε μου να σηκώνομαι πρωί να διαβάζω, σε καλό μου βγαίνει.

(μα ξυπνήστε, θέλω να πω καλημεεεεεεερα!!)

2011-01-03T07:13:00.000-08:00

...τωρα θα αρχίσουν τα όργανα. Γιατί έτσι όπως πάμε δε θα δουλεύει τίποτα σε τούτη τη χώρα σε λίγο καιρό... Με βλέπω να το ρίχνω στα κοινωνικά σχόλια. Ολο λόγια είσαι, και ήσουν, θα μου πεις. Και θα χεις δίκιο. Πάλι. Γιατί για τον άστεγο στον Καφφμαν στη Σταδίου, και για όλους τους άλλους, μιλάνε πολλοί. Ποιος ΚΑΝΕΙ κάτι είναι το θέμα.

(Η φωτογραφία είναι από τα εκδοτήρια του ΟΣΕ στη Σίνα. Ωρα 14.20 και η ουρά έφτανε μέχρι έξω. Και χωρίς νούμερα. Γιατί τα κανονικά προπωλητήρια στο Στ. Λαρίσης δεν εξυπηρετούν, μέχρι νεοτέρας...)

2011-01-01T13:28:00.000-08:00

Για να πάει ο χρόνος γράφοντας. Υποτίθεται. Ετσι λένε.
Χιόνια πολλά, χρόνια καλά. Αστεία δεν ακούγεται; Αστείο ναι. Νομίζω ναι. Νομίζω ότι απ τον πολύ Δεληβοριά, δεν περιμένω όμως τίποτα πια... Ας μην παραπονιέμαι, αν πάει ο χρόνος όπως μπήκε καλός θα ναι.

Πώς πάμε απ το καλός στο ΚΑΛΟΣ είναι το θέμα. Θα δούμε.

Καλά νάστε και να μη γραφετε ασυναρτητα όπως εγώ.. Να γελάτε συχνά, ναι; Δεν ξέρω τι άλλο να ευχηθώ..

[Προφανώς δεν είναι αστείο. Τίποτα δεν είναι αστείο. Ούτε το να μη μπορώ να γραψω σα τον άνθρωπο που λέει και μια φίλη μου ούτε το να γράφω και να σβήνω. Δεν είναι αστείο απ τη μια στιγμή στην άλλη να θες να φωνάξεις και να ξέρεις ότι σοβαρός λόγος δεν υπάρχει, και στην ουσία καλά είσαι. Καλά είμαι. Δεν είναι τίποτα. Μελαγχολία των γιορτών, κάλος στον εγκέφαλο, κάτι. Σα να ναι κενό, όλο το μέσα μου, πρώτη φορά, και δεν ξέρω να το χειριστώ. ]

Καλά Χριστούγεννα; Χεχεμ, εμ, ξεμ.

2010-12-27T08:32:00.000-08:00

Ψάξιμο. Πολύ ψάξιμο όμως. Απ αυτά τα βαθιά, τα ενοχλητικά, που πετάγονται εκεί που είσαι στο κρεβάτι και λες θα το λιώσω στον ύπνο ή εκεί που είσαι στο κτελ και λες θα με νανουρίσουν οι στροφές και θα κοιμηθώ. Και βέβαια ΔΕΝ κοιμάσαι, πού να κοιμηθείς; Γιατί έχει ψάξιμο.

Ας το κάνουμε πιο συγκεκριμένο όμως. Ας πούμε Ψάχνω. Κι ας ρωτήσουμε Ποιος, τι, πού, γιατί;
Ψάχνει. Ποιος-η Χαρά. Τι-κάτι να γράψει, οτιδήποτε σημαντικό, να το κάνει σκέψη, να το κάνει κείμενο. Πού-όπου κι αν είναι, Αθήνα, Καλαμάτα, Θεσ/νίκη. Γιατί-γιατί νομίζει ότι στο κεφάλι της έχει εγκατασταθεί ένα τεράστιο κενό, σπασαρχίδικο μέχρι αηδίας και ψάχνει οτιδήποτε μπορεί να την απαλλάξει απαυτό. Και μετά νιώθει και ηλίθια που απελπίζεται, σα να σκοτώθηκαν όλα μαζί τα εγκεφαλικά κύτταρα με τα ντουκ στον τοίχο του σαλονιού. Κατά λάθος πάντα...

Ισως να φταίει ότι πια πολλά πράγματα είναι τόσο μπερδεμένα στο κεφάλι μου που απλά τα κλείνω σαν να ναι οθόνη λάπτοπ και πάω για ποτό, ή βόλτα, ή απλά έξω να με γεμίσει κάποιος επειδή έχω σκουλήκια που λέει και μια φίλη μου και δεν κάθομαι να το συζητήσουμε, εγώ κι εγώ. Χαζομάρες. Μα είναι τόσο μπερδευτικό, πάνω που προσαρμόζεσαι κάπου να σηκώνεσαι να φεύγεις για να περάσεις 15 μέρες με το παρελθόν σου. Και να μην ξέρεις τι να πεις σπίτι σου. Πάνω που έλεγα με λείπει η Αθήνα, βρέθηκα να λέω με λείπει η Τούμπα. Μα δεν γίνεται. Σε 2 μέρες μέσα; γι αυτό είμαι έτσι, δεν ξέρω τι να διαλέξω, αν πρέπει να διαλέξω, τι να λέω, τι να μη λέω, με ποιους να το λέω. Κι ειναι αστείο. Πικρό κι εσωτερικό-εδώ να ξέρεις, χαμογέλασα πικρά, απλά να το ξέρεις.

Ωρες ώρες λέω ότι όλα μάταια είναι και δεν έχει τίποτα αξία. Βλακείες λέω. Δεν ξέρω τι λέω. Κενό έχω στο κεφάλι μου, σύννεφο. Αναρωτιέμαι πότε θα με πάρουν για καλά οι νεφέλες. Κοίτα να δεις, τόση ώρα νόμιζα ότι σου μιλάω, κι όμως γράφω. Μπα, σε μένα μιλάω. Και μου μιλάω θεσσαλονικιώτικα, για να μην ξεχάσω πώς είναι και συνηθίσω πάλι την Αθήνα.

[Πάντως τις βιταμίνες μου τις παίρνω. Αυτά. ]

Α green pie and laughter.

2010-12-06T13:46:00.000-08:00

Η ιδέα γι αυτή την ανάρτηση εμφανίστηκε στο κεφάλι μου-σαν...σαν...ωχ, στέρεψα από παρομοιώσεις! Α, εμφανίστηκε σα τον ήλιο το πρωί, μέκανε να χαμογελάσω. Γιατί όπως και να το κάνεις, μια ανάρτηση με τίτλο "Πράσινη Πίτα" ειναι σχεδόν σίγουρο ότι θα σε κανει να χαμογελάσεις. Περίμενα σε μια στάση το λεωφορείο, γιατί είμαι η Χαρά και βαριέμαι να περπατάω, ίσως πεθάνω από βουλωμένες αρτηρίες κάποτε. Κι αναρωτήθηκα πώς να φαίνεται στους περαστικούς ένα ατομάκι με ακουστικά και μια σακούλα με μια ολόκληρη πίτα στο χέρι. Σπανακόπιτα, από μαμά, αλλά πού να το ξέρουν.

Επίσης πού να ξέρουν ότι μου την έδωσες. Ολόκληρη. Εφυγα με μια πράσινη πίτα και μια πάστα σε σχήμα καρδιάς. Αλλά κυρίως με την πράσινη πίτα-θα το γραψω αρκετες φορες ακόμα, έτσι, για παρηχηση. Πού να ξέρουν ότι δεν θυμάμαι αν σου είπα ευχαριστώ γι αυτό, ή για όλα τάλλα, ή για το κολιέ που μου χάρισες όταν πρωτοήρθα, ή που με πήγες στο γιατρό κι αγχώθηκες. Ευχαριστώ για το Χόρχε και τη μέρα που προσπαθούσες να με συνεφέρεις απ το μσν. Αλήθεια, δε θυμάμαι αν σου έχω πει αρκετά ευχαριστω ή αν στα έχω δείξει. Η αν κάνω εγώ κάτι έστω στο ελάχιστο απ όσα κάνεις εσύ για μένα. Κοίτα να δεις τι σκέψεις προκαλεί μια πράσινη πίτα. Που στο κάτω κάτω, νταξει, πίτα ήταν. Για μένα ήταν όλα.

Και τωρα δεν ξέρω τι άλλο να γραψω, νομίζω καταλαβες. Και δεν εχω και καμια βλακεία να γραψω να γελάσεις, μαρεσει πολύ να σε κάνω να γελάς ή νακούω εκείνο το "ιιιιιι, έεεεεελα ρεεεεε, αηδίαααα". Αλλά με πιάσανε τα ευαίσθητα μου και δεν εχω καφρίλες να πω.

Υβριδικέ Γκάρυ, είσαι φοβερός άνθρωπος. Πολύ φοβερος. Και χαίρομαι άπειρα που σε γνώρισα.

Το ζωον-τερας και τα λοιπά χαιδευτικά.

Για το Φραπέ-όχι του κυλικείου της Φιλοσοφικής πάντως!

2010-11-26T07:05:00.001-08:00

Πιστεύω εις έναν φραπέ,
αφρώδη, παγοκράτορα,
ρουφηχτόν εκ καλάμου σπαστής,
εις στομάχους πάντων ερριμένον.

Και εις ένα αφρόγαλα, λευκόν, πηχτόν,
του καφέ συνοδό, και λιπογενές
το δια τον καφέ ποιηθέντα προ πάντων καπουτσίνο.
Milk εκ βοδώς,
αφρόν αληθινόν, εκ μιξερός ηλεκτρικού
χτυπηθέντα, ού γεννηθέντα,
ομοχρήσιμου του φραπέ
δι ου το μάτι ορθάνοιξε.

Τον δι' ημάς τους ανθρώπους
και δια την ημετέραν εργασίαν
φυτροθέντα εν καφεοδένδρων
και μαζευθέντα εξ άρρενος εργάτου
και αγοράσθη εξ εταιρείας
και εσυσκευάσθηκε.

Αγορασθέντα τε υπό ημών
εντός μικρής σακουλίτσας
ή κουτιού ή βαζακίου

Και ετοιμάσθη τας πρώτας ώρας
κατά τας πρωινάς.

Και εισέπεσε εντός ποτηριού
και ζαχαρώθηκε εκ κουταλιάς του γλυκού.

Και πάλιν άφρισε μετά δόξης
τσίτα κάνων κοιμητούς
ώστε χουζουρίου έλθη το τέλος.

Και εις το ρεύμα το πάγιον,
το χρήσιμον, το μιξεροκινόν,
το εκ της δεής επαραγόμενον
το συν ψυγείου και θηκών συνεργαζώμενο,
ωστε παρασκευαζώμενο,
παγακίων και υδάτων ψυχρών.

Εις μίαν, καφετερίαν, ομαδικήν και φιλικήν φραπεδοποσίαν.

Ομολογώ εν τσίμπημα εις μπισκότου εκ του μπολ.

Προσδοκώ τασάκι καθαρόν.

Και να είναι η ζάχαρη λιωμένη.

Αμήν.

2010-11-20T06:36:00.000-08:00

Νομίζεις ότι δεν θακανα τα παντα για ναρθω; Νομιζεις ότι δεν τρελαινομαι στη σκεψη και μονο οτι θα μαφησεις και θα εξαφανιστεις όπως θα κανουν όλοι στο τελος; Νομιζεις ότι ειμαι καλα και δεν ειμαι κλεισμενη σπιτι μου και κλαιω σαν δεν ξερω και γω ποια δραματικη ηρωιδα;

Ξερεις ότι δεν αντεχω άλλο; Σου περναει απ το μυαλο οτι κουραστηκα και θελω να ηρεμησω και να βαλω τις προτεραιοτητες μου σε ταξη; Ξερεις οτι χανω τον εαυτο μου και δεν ξερω τι να κανω; Ξερεις οτι οριζω το ποια ειμαι σε σχεση με τα θελω σου γιατι σε εχω αναγκη κι ας μη σε ξερω; Ξερεις πως νιωθω καθε φορα που μου τη λες επειδη σαπογοητευω; Ξερεις οτι νιωθω πιο μονη μου απο πριν σε γνωρισω; Ξερεις οτι ειμαι ενας ανθρωπος καταραμενος που δεν μπορει να σταθει μονος του; Ξερεις οτι ζω μονο με το να μιλαω, οτι αν δεν μιλαω και δε σου μιλαω πνιγομαι;

Οτι θελω να βγω εξω και να μη με νοιαζει τιποτα, να σου κανω ολα τα χατιρια, να σου αγορασω τα δωρα του κοσμου, να εξαγορασω την αγαπη σου; Αλλα εμενα ποιος θα μου φτιαξει το σπιτι και τι γαμημενο φαγητο θα φαω και ποιος θα σιδερωσει τα ρουχα; Και τι θα γινει με ολα αυτα που θελω να διαβασω, και το διαγωνισμα; Δεν ειναι δυσκολο να τα παρατησω ολα και να τρεξω σε σενα. Αλλα δεν μπορω να το κανω στον εαυτο μου, στη λογικη του πλευρα.

Δεν ξερω τι αλλο να σου πω και πως να στο πω.

Δε φαντάζεσαι πόσο.

2010-11-17T04:49:00.000-08:00

Χάνω τις μέρες. Το πατζούρι είναι πάντα κλειστό, κουρτίνες πήρα αλλά ακόμα δεν τις έβαλα. Εδώ με το ζόρι έβαλα τη μοκέτα. Καλημέρα κόσμε, και πάλι, έχω ίντερνετ σπίτι, για να χαζεύω ακόμη περισσότερο και να κάνω οικονομία κατεβάζοντας παράνομα ταινίες, ή μιλωντας με τους φίλους στο FB αντί να πάμε για καφέ. Κι άλλες συζητήσεις για την κουλτούρα του "like".
Και το βαρέθηκα.

Δε θα πάω σε πορεία πάλι, βαριέμαι, έχω να κάνω δουλειές και να κοιμήσω λίγο ακόμη τη συνείδησή μου, νομίζω είχε αρχίσει να επανέρχεται λίγο τελευταία, αλλά την πνίγω στο κρασί και ησυχάζει. Κι όταν μου κολλάει ένα τραγούδι που κάνει το κεφάλι μου να γυρίζει και να σκέφτομαι πράγματα που δε γίνονται και δε θα γίνουν ποτέ-ποτέ, μακούς; Πια, ποτέ-δε σταματάω να το ακούω μέχρι να χρειαστω τσιγάρο. Κι η φωνή μου ψιλοέκλεισε απ τα τσιγάρα χτες, ας είναι. Η απαγόρευση του καπνίσματος μου έδωσε την ευκαιρία να καπνίζω περισσότερο.

Πάλι μόνη μου σπίτι. Θέλω να πάω σε τόσες συναυλίες που χάνω το μπούσουλα.
Η τάχα μου, Κουλτούρα.

Μπαοκ

2010-10-06T11:44:00.000-07:00

Ενα πολύ βιαστικο ποστ, δυστυχως, απο ένα σάπιο ιντερνετ καφε της Τουμπας. Για οποιον αναρωτιέται, νομίζω οτι είμαι καλά, έφτια3α την πρώτη μου ομελέτα, έμαθα να βάζω πλυντήριο και να κοιτάζω τηλεόραση χωρίς να βλέπω. Καταγγέλω το ελληνικό κράτος που δεν μας έχει δωσει τα πάσο και τα λεωφορεία που σταματάνε στις δώδεκα. Κοινωνικο σχόλιο, 8α πτωχευσουμε;; Τι να γινει...

Αποφευγω να βλεπω ειδήσεις. Μου λειπει πολυ η Πατησιων κι η Πανεπιστημίου. Κι εσυ, εσυ κι εσύ. Δεν το νιωθω ακομα οτι μετακομισα. Επομενη σταση, Παπαφειο, επόμενη σταση ΧΑΝΘ. Παμε βολτα στην παραλια. ΑΠΘητα. Η ζωη μας πανω κατω η Πατησιων, η ζωη μας ειναι η Πατησίων*

Φευγω. Ελπιζω να στε ολοι καλα.

*Κατερινα Γωγου

Κανονίζω, that s my thing

2010-09-12T13:20:00.000-07:00

Κανονίζω, πάντα, κανονίζω για τα πάντα. Είναι φυσικό και αδιαμφισβήτητο, εγώ κανονίζω. Θα βγούμε; Εγώ θα πάρω τηλέφωνα, να βρω τι ώρα μπορούν όλοι, και αν θέλουν όλοι να πάνε στο ίδιο μέρος, να βρω εναλλακτικές. Κανονίζω. Γιατί δεν μπορώ αλλιώς. Οχι ότι δεν μπορώ να αφήσω την απόφαση σε άλλους, αλλά γιατί πιστεύω ότι αν δεν το κανονίσω, απλά δεν θα είμαι μέσα. Δεν θα με χρειάζονται μέσα. Αυτό λέγεται μειωμένη αυτοπεποίθηση και ηττοπάθεια. Μου το λένε τα τελευταία 7 χρόνια. Αλλά είναι μια άλλη ιστορία...

Το λοιπόν, κανονίζω. Το μόνο που μου λείπει είναι η ατζέντα. Μαρέσει να ξέρω τι θα κάνω αύριο, μεθαύριο, πρωί, απόγεμα, μαρέσει να τα βάζω σε σειρά, να μη τα μπλέκω. Να μη τους μπλέκω. Δεν μου πάει το χύμα. Θέλω χώρο και χρόνο. Γι αυτό κανονίζω.

Ομως τελευταία έμπλεξα με μια φάση και μια ατάκα, όχι απαραίτητα κακή, αλλά καθόλου καλή. Βαρέθηκα. Να κανονίζω και να συνεννοούμαι και να φοβάμαι. Οτι θα πεις όχι και θα πρέπει να φανταστώ τι θέλεις και τι σκέφτεσαι για να προτεινω κι επιτέλους να πεις ναι. Βαρέθηκα. Κι ακόμα το φοβάμαι, μήπως δε σταματήσω να βαριέμαι. Κι ούτε θα στο πω. Τι να σου πω. Οτι δεν πιστεύω. Χαχα. Θα γελούσες. Δε θα σαγγιζε. Ωρες και φορές, νομίζω πως δε θα σαγγίξω ποτέ, πέρα από κείνα τα απειροελάχιστα λεπτά που με άφησες. Και θα ναι κριμα.

Hours

2010-09-04T04:36:00.000-07:00

Οι Ωρες. Χτες, στη Νετ, στις 10. Μια ταινία που μπάνιζα καιρό αλλά δεν είχε τύχει να δω νωρίτερα. Κι ακόμη, μια ταινία για την οποία δε θέλω να γράψω, αλλά να πω σε όλους να δουν. Είναι απ' αυτές που σε κάνουν και σκέφτεσαι, και θέλεις, κι αποφασίζεις και ίσως θες λίγο να πετάξεις ή να πας να μείνεις στη Νέα Υόρκη μόνος σου εντελώς για να γνωρίσεις τον κόσμο. Ή ίσως θέλεις μετα να κλειστείς σ ένα δωμάτιο να διαβάζεις. Μ' αρέσει να βλέπω πράγματα που μου δίνουν ιδέες, τελείως διαφορετικές μεταξύ τους. Σας την προτείνω λοιπόν, with love, my last days in Athens.

A, κι η Βιρτζίνια Γουλφ, απλά δεν υπάρχει! [Intellectualism kiddo, intellectualism and madness. That s why!]

Dead End

2010-08-18T04:22:00.000-07:00

Και.... ταρατατααααααααααα....ΓΥΡΙΣΑ! Νομίζω γυρισα για τα καλά-όσο για τα καλά μπορεί να ναι αφού πρώτα ο Θεός σε 2 βδομάδες θα ψάχνω σπίτι σε άλλη πόλη. Γύρισα και μου φαίνεται περίεργο να ξυπνάω πάλι σπίτι μου, με το άσπρο μου ταβάνι κι όχι αντικρίζοντας καλαμοταβανο-στη Νάξο-ή ενα τριγωνικό πανί-στο κάμπινγκ-ή μια κολώνα και την κολλητή μου-στην κατασκήνωση. Μου φαίνεται περίεργο να είμαι ακόμα εδώ αν κι έχω φύγει χιλιόμετρα. Μου φαίνεται περίεργο να μην έχουν ακόμα τελειώσει όλα.

Γύρισα με περίεργη διάθεση, ευχαριστημένη απ τις διακοπές μου αλλά. Αλλά. Δεν ξέρω τι περίμενα. Εμαθα πράγματα, είδα πράγματα, αυτά που ήθελα όμως να διώξω δεν τα διωξα και με στοιχειώνουν ακόμα. Τα ίδια, κάθε μέρα, τα ίδια φαντασματα, σα σκέψεις, σα φοβοι, σαν όνειρα. Κι έχω σταματησει πια να μιλάω. Δε βρίσκω το νοήμα. Γενικά δε βρίσκω νόημα, σα να υπάρχει μια παντελής έλλειψη. Σταματησα να γκρινιάζω για τα ίδια και τα ίδια πράγματα, σταμάτησα να μιλάω για "πραγματα". Δεν ξέρω αν ειναι διαδικασία παραίτησης ή καινούριας αρχής-και, γαμωτο, δε διαβαζω πια ζωδια για να το μάθω! Οχι ρε... Ο,τι κι αν είναι, μεξουθενωνει.

Αν περάσει, θα το καταλάβουμε όλοι υποθέτω. Αν δεν περάσει, ε, εντάξει, θα ζήσουμε.
Right?

Λονδίνο

2010-07-26T09:40:00.000-07:00

Αυτό είναι ένα σημείωμα. Για σένα. Οταν θα γυρισεις να το βρεις, που ελπίζω να το βρεις. Που προφανώς θα το βρεις, γιατι να μη το βρεις. Νομιζω οτι εχω ξεχασει να γραφω, τι λες; Αλλά ας κάνω μια προσπάθεια. Μάλλον αυτο ειναι ένα σημείωμα να σου πω ότι τώρα που γυρισες εγώ έχω φύγει κι είμαι κάπου χωρίς πολλές επικοινωνίες, κάπου που πήγα για να ηρεμήσω, αν και πριν πάω είχα φρικάρει λίγο. Και με πόναγε το αυτί μου από τα ρημάδια τα ερκοντίσιον. Ισως τωρα να μαι καλύτερα. Θα θελα να μου πεις πως πέρασες, αλλά θα αναγκαστω να περιμένω. Γυρνάω την Κυριακή. Νομίζω. Ε, να μου δείξεις και φωτογραφίες. Πιστεύω ότι μπορεί να άλλαξες και ονειρικό μερος, έχω ακούσει τόσα... Συγγνώμη που δεν επικοινωνούσα αρκετά, δεν έχω κάρτα. Εξου κι αυτό.

Οταν γυρίσω... Ε, θες να πάμε για παγωτό φυστικι;

Η Θεσσαλονικη μου

2010-07-17T06:44:00.001-07:00

Σήμερα, δεν ξέρω πώς έγινε το θαύμα, μου φερε ο αδερφός μου την Athens Voice σπιτι. Η σελίδα που έπεσα τυχαία ήταν για τη Χαλκιδική. Που θα πάω διακοπές. Κι από πίσω έχει ένα άρθρο με τίτλο "Η Θεσσαλονικη μου". Δεν το διαβασα. Ακόμα. Γιατί μέχρι πριν λίγο καιρό ήταν η Θεσσαλονίκη σου, σας, τους. Από Σεπτέμβρη θα γίνει η Θεσσαλονίκη μου, μας. Κι αυτό μου προκαλεί διάφορες σκέψεις, τις οποίες πρέπει πρώτα να ταχτοποιήσω εντός του εγκεφαλικού μου συστήματος και μετα να γράψω. Με τρομάζει πάντως. Που ο λευκός πύργος είναι ο λευκός πύργος και αυτά που ονειρευόμουν τελικά έρχονται. Λίγο ξαφνικά, είναι η αλήθεια.

Τα ολίγα προς το παρόν.

2010-07-15T03:54:00.001-07:00

Τωρα θελετε να μου πειτε οτι το αγαλμα της Ελευθεριας φτιαχτηκε με προτυπο την Εκατη; Μηπως δουλευόμαστε λιγο;

Ενα μεγάλο sms

2010-07-09T13:50:00.000-07:00

[Καταρχάς να ξέρεις ότι αγχώθηκα που θα το γράψω εδώ. Τα sms αν ειναι ασυνταχτα και περιεργα συγχωρουνται, αλλά να συγχωρέσεις κι αυτό. Ο,τι κι αν ειναι]

Ειπες λοιπόν πως όλοι θα φύγουν. Η οι περισσότεροι. Ας το πούμε οι σημαντικοι για σενα αλλοι. Ισως φυγουν. Κι ισως μεινεις αυτο που φοβομαστε οτι θα μεινουμε αλλα μονο στο μυαλο μας ισχυει. Μονοι. Ξερεις, το σκεφτομαι συχνα τελευταια. Γιατι παρατηρησα οτι ολοι φευγουν. Απο γειτονιες, σπιτια, περιοχές, πόλεις, σχέσεις, δουλειές. Φευγουν. Αλλάζουν πράγματα στις ζωές τους και φεύγουν. Περνάνε σε άλλη πόλη, φεύγουν για να σπουδάσουν, παντρεύονται αλλάζουν περιοχή, σπίτι, ενδιαφέροντα. Αλλάζουν φίλους, συντρόφους, συνήθειες, συμπεριφορά, απόψεις. Κι αλλάζοντας, ίσως φεύγουν από κοντά σου κι απ αυτό που είχατε. Κι εσύ φεύγεις από καταστάσεις και πράγματα. Αλλάζοντας. Κάθε μέρα φεύγουμε και μας αφηνουν για να φύγουν. Κι εμένα που δε μ αρέσει καθόλου το προσωρινό καταλαβαίνω ότι στη ζωή η μονιμότητα είναι σχεδόν ουτοπία.

Δε σημαίνει όμως ότι μια αλλαγή τόπου σημαίνει και τελειωτική αλλαγή συναισθήματος. Υποτίθεται πως τα συναισθήματα τα αληθινά δεν αλλάζουν εύκολα. Και χωρίς λόγο. Απλά όταν οι καθημερινοί φεύγουν, τους αντικαθιστούμε με κάποιους άλλους. Αλλάζουν οι δευτεροι κι οι πρώτοι ρόλοι στη ζωή μας, θέλουμε δε θέλουμε. Γιατί οι άνθρωποι φεύγουν, όπως είπα και πριν. Υπάρχουν 6 δις άνθρωποι. Υπάρχουν λοιπόν άνθρωποι για να τους δωσεις ρόλους στη ζωή σου. Και φυσικά είσαι ο σκηνοθέτης. Εσύ διαλέγεις ποιους θα πάρεις. Δική σου ειναι η παράσταση.

Κι ύστερα αυτό με τον κύκλο, ότι καταλήγεις εκεί απ όπου ξεκίνησες. Χώμα είμαστε και στο χωμα θα πάμε; Καπως έτσι. Αλλά πιστεύω πολύ στην εξέλιξη, στην εμπειρια και στα λάθη. Αν δουλευει κανεις αυτο το πραγμα που χει στο σκαλπ του, αυτο το ροζ το πολυπλοκο, χρησιμοποιει τα λαθη για να μαθαινει, η τουλαχιστον ειναι στην προσπαθεια. [για σενα ξερω οτι το λειτουργεις το πολυπλοκο. τζιτζι] Αρα θα κάνει ό,τι μπορει για να μην επιστρέψει σε μια προηγούμενη αρνητικη κατασταση, εκτος κι αν ειναι κατι υπεράνω δυνάμεων, αυτό που λέμε μοίρα, τυχη, γραφτο. Αν μιλάς γι αυτο, τοτε δεν ξέρω. Παντως για πραγματα που αλλάζουν, ελπίζω πως δεν θα πεφτουμε αδύναμοι στα ιδια λάθη μια ζωή και στις ιδιες λούμπες και στις ίδιες μανούρες. Θελω να ελπίζω σε καλύτερο μέλλον και καμια επιστροφή στα παλιά. Κι ειναι απ τις λιγες φορες που ευχομαι να εχω δίκιο.

Παραδεξου. Δεν εφτανε γι αυτα ενα sms. Ευχομαι να μην ειναι ολα μπαρουφες. Υπεραναλυω συχνα. Να το ξερεις.

2010-07-06T14:41:00.000-07:00

Και τωρα που ο κοσμος γυρισε αναποδα, τι;

Monica xD

2010-07-05T01:02:00.001-07:00

Και αυτη ειναι η Μονικα Μπελουτσι λοιπον. Κι αν δεν εχεις δει τη Μαλένα, δες τη και θα με θυμηθεις! Α, περιμενω σχολια ε. XDD

Αναδουλεια

2010-07-01T15:13:00.000-07:00

Κοιμαμαι, και πριν κοιμηθώ, ξύπνια ή ξαπλωμένη, εύχομαι να μην ξημερώσει άλλη μια άνεργη αλλά μια άεργη μέρα αύριο και να βρω μια αναθεματισμένη δουλειά, να σκοτώνομαι και να πληρωνομαι τίμια, να κουράζομαι και να γκρινιάζω, να γυρνάω σπίτι απ τη δουλειά, να μη ντρέπομαι που τρώω απ τα λεφτά εκείνων που τους έκοψαν δωρα κι επιδόματα και που με ζουν τοσα χρονια.
Τους φωνάζω γονείς.
Και θέλω να φύγω και να σταματησει ο χρονος και να γινω 7.5 χρονών και να ξυπνάω το πρωί να δω παιδικά και να φάω κρουασάν και να μη μου λένε τίποτα και να μην ψάχνομαι για γκομενικά και να μη με νοιάζουν οι σιλουέτες και να μην αναρωτιέμαι ποια ειμαι και τι θα κάνω
γιατι ποτε δεν ξέρω τι θα κάνω...
Θελω να μας πατησει ολους αμαξι και να πηδηξουμε ολοι απ το παραθυρο και να μην ξαναμιλησουμε ποτε, ποτε, μεταξυ μας γιατι δε μας εχουμε αναγκη και θα ζησουμε και να συναντηθουμε καπου καποτε και να μαστε φιλοι και να λεμε αστεια.

Γιατι δεν ειμαι καλα. Και θελω να μεινω μονη μου με ολους σας. Οπως γινεται και δε γινεται.
Χρυση ευκαιρια, οld holborn κιτρινος, απελπισια και ζωδια. Και πηρα το paris je t aime απ το βιντεο κλαμπ αλλα δεν προλαβα να το δω γιατι προσπαθω να μη σε σκεφτομαι και δε μαθαινω νεα σου, και δε θα τρελαθώ. Θα κανω απλα ενα τατουαζ να σε θυμαμαι. Χενα. Οχι για πολυ.

Δεν ξερω ποσες μερες θα δακρυζω και δε θα κλαιω. Δεν ξερω για ποσο καιρο θα μιλαω και θα περπαταω κανονικα. Ερωτευτηκα το Bobby Peru απ τους Mary and the Boy.
Μια μερα θα εξαφανιστω κι ισως να μη με ψαξει κανεις αλλα θα χω πραγματοποιησει την απειλη μου στο συμπαν, θα εξαφανιστω και θα ηρεμησω. Θα φερω το γιν μαζι με το γιαν και θα τα δολοφονησω με Μιλκο.

To Als, with love

2010-06-21T22:20:00.000-07:00

Αγαπητη Αλς, γινατε 19! Ω ναι, ισχυει, σημερα γινατε 19!! Να τα εκατοστησετε λοιπον, πολυχρωμη και τειχισμένη. Ευχομαι να περάσετε υπέροχα σημερα-οι ευχες θα συνεχιστουν μετα τη δουλειά, γιατι θα αργησω! Φιλιάα

Καφες και καυσαέριο

2010-06-18T03:15:00.000-07:00

Αυτή τη στιγμή που η συγκίνηση με πνίγει, που τα ματια μου κοντεύουν να γεμίσουν δάκρυα χαράς, είπα να ανεβάσω μια ανάρτηση!! Παιδιά...δε θα το πιστέψετε!!! Καταφερα να βάλω ελληνική γραμματοσειρά στο λαπτοπ!! Ναιαιαιαιαιαιαι! Special thanx to Gravedigger for the idea xD. Το λοιπόν, επέστρεψα!!

Οχι ότι έχω να γράψω πολλά. Ας πούμε. Χτες κατέβηκα στο κέντρο. Καθε φορά, σαν να κανεις ψυχανάληση. Βλέπεις τα πρότυπά σου και τα θέλω σου ν αλλάζουν. Ειδικά όταν περνάς από κείνη την Τοσίτσα, ναι την Τοσίτσα, και βλέπεις τα παιδιά με τα άδεια βλέμματα που κοιμούνται στα παγκάκια ή σταματάνε τους περαστικούς έξω απ το Μουσείο να ζητησουν 1 ευρώ για ένα κουλούρι-ηρωίνη. Στο μουσείο ο υποτιθέμενος πολιτισμός μας. Εξω από το μουσείο η πραγματικότητά μας. Δεν ξέρω. Σταμάτησα από καιρό να πιστεύω στην αλλαγή και στο κράτος και στη μέριμνα. Κανεις δεν ενδιαφέρεται γι αυτους, ούτε καν εμεις που τους προσέχουμε καθε φορά δεν ενδιαφερόμαστε αρκετα για να δραστηριοποιηθούμε...

Στο κέντρο τα κτίρια γινονται ολοένα και πιο μαύρα. Κάποια ανακαινίζονται. Κάποια όχι. Μαρεσουν τα παλιά κτίρια. Και ποιος αναίσθητος ιδιοκτητης ταφηνει ετσι; Στο εξωτερικό άραγε τα προσέχουν τα κτίριά τους; Στο κέντρο φοβάσαι τους άλλους, τους μαυρους, τους αλλοδοξους, τους ναρκομανείς, όσο κι αν τους συμπαθείς τους φοβασαι. Γιατι ξέρεις τι κανουν οι άνθρωποι όταν έχουν ανάγκες. Και ότι σήμερα δεν παιζει συμπόνια απ τους Ελληνες. Θα θελα πραγματικά να πιστεύω στους ανθρώπους. Αλλα ειμαι με τις ωρες μου.

Κι ας φοβαμαι στο κεντρο, μ αρεσει. Να βλεπω ολους αυτους τους διαφορετικούς ανθρώπους. Να συνειδητοποιώ ότι πρεπει καποια στιγμη, πρεπει να γινουμε, να γινω δραστηρια. Πρεπει. Το χρειαζομαι και το χρειαζονται.

Εμείς οι Αθηναίοι, χτες καταλαβα ότι ζούμε με καυσαέριο. Ο καθαρός αέρας δε μας κάνει, καυσαέριο, αυτό μας κραταει σε κίνηση, αυτό μας τσιτωνει. Καφές και καυσαέριο. Και προβλήματα.

somethink i d love to hear some day

2010-06-13T12:39:00.000-07:00

Beautiful Days-Venus

2010-06-07T09:50:00.000-07:00

I wish I was mad
Fucked up and done
I wish I was bad
And completly wrong

I wish I was made
Rebuilt-up and take
I wish I could lie
And never could fail

And live some beautiful days
In a manical place
Beautiful loves
Perfect and straight
Beautiful days
In a magical place
A new dream is born
The new freaks have come

I wish I was fast
And crazy as a dog
I wish I could last
As long as the gods

I wish I could be
Perfectly free
Wish I was a creep
Wish I made you bleed

And live some beautiful days
In a magical place
Beautiful loves
Perfect and straight
beautiful days
In a magical place
A new dream is born
The new freaks have come
beautiful days
In a magical place
Beautiful loves
Perfect and straight

http://www.youtube.com/watch?v=C4TPgTccQec

?

2010-06-03T07:21:00.000-07:00

Apories

1. Diaxroniki: pou paei etoutos o kosmos? Pou oi sxoles tuflwn kleinoun enw ta club paramenoun anoixta? Pou oi dhmosiografoi mas menoun fulakismenoi sto Israhl? Pou oi neei perimenoun to diorismo ka8ismenoi se kafeteries? [euxaristw th LifO gia ta ere8ismata]
2. Pws tha apokthsei ellhnikh grammatoseira to laptop mou?
3. Oxi, telika de 8a th grapsw, eimai h Xara, oxi h Carrie. [prepei na kopsw to Sex and the City, vlaptei sovara thn pneumatikh ugeia!]
4. Tha mathoume pote ti ginetai stis an8rwpines sxeseis?
5. Mia mh-aporia. Papoutsia 'h poihsh? Xleuazw ton eauto mou pou vre8hke s auto to dillhma. Poso kseka8arh einai h apanthsh? Akou ekei, papoutsia 'h poihsh. Nomizw oti 8a trela8w kai 8a me trelanw...

Το ξερω

2010-05-31T02:32:00.000-07:00

Το ξερω πως πρεπει να γραψω κατι. Κατι. Οτιδηποτε. Επειδη οι πανελληνιες τελειωσαν και εχω χρονο. Για μενα και για τα παντα. Και ευτυχως σημερα δεν εχω πονοκεφαλο, γιατι ειναι βασανο να χεις πονοκεφαλο και ελευθερο χρονο ταυτοχρονα. Το ενα ακυρωνει το αλλο. Ομως δεν ξερω τι να γραψω εκτος απο ασκοπες φλυαριες, και βασικα φοβαμαι. Πως το οτι τελειωσαν οι πανελληνιες θα με αφησει με ενα σωρο φλυαριες και ασκοπες ασχολιες, οπως νυχια, ρουχα, διαιτες, μαγιω.

Δεν μ αρεσει να ασχολουμαι με κοριτσιστικα πραγματα. Παντα μου την εδινε, κι ας το υιοθετησα περσι, σε μια προσπαθεια που εκανα να ξεχασω ποια ειμαι. Μ αρεσει να προκαλω με οποιοδηποτε τροπο. Εκανα καινουρια τρυπα στ αυτι. Ειναι 6 τωρα. Ξεκινησα παλι το καπνισμα, αυτη την πολυεξοδη συνηθεια, που με φερνει καθε φορα 5.5 λεπτα πιο κοντα στο τελος. Θελω να βαψω τα μαλλια μου πορτοκαλι και να φοραω μονο περιεργα ρουχα. Θελω να ασχολουμαι μονο με σοβαρα πραγματα, μαυτα που αξιζει. Με μουσικες, βιβλια, ποιηματα. Εγινα κοφι αντικτ σε μηδεν χρονο. Θελω να μεθυσω. [κοριτσι θα ρθεις;] Θελω να φυγω. Θελω να παω διακοπες. Και να βρω δουλεια. Αυτο και θελω και πρεπει.

Και ξερετε πανω απ ολα τι θελω; Να σταματησω πια να γραφω αυτο το γαμημενο ρημα. Το θελω. Δεν το θελω, να το γραφω συνεχεια.

Βασικα. Ναι, τελειωσαν οι πανελληνιες. Ελπιζω να στε ολοι καλα. Εγω ειμαι.

[και πολυ συνειρμος αδερφακι μου]

Soft Queens

2010-03-24T12:38:00.000-07:00

Βγηκαν καινουρια Soft Kings αλλα μη χαλασετε τζαμπα ενα διευρο για να τα δοκιμασετε-η οικονομια της χωρας μ εχει κανει Μεγα Σκρουτζ. Αν θελετε παρτε τα οριτζιναλ, καλυτερα ειναι. Αυτα εδω τα μπραουνιζ ειναι σε μεριδες πενταχρονου και θερμιδες αθλητη που δε νιωθει. Μηπως ν αρχισω τα καροτα;

Η Ημερα Ποιησης δεν πηγε τοσο χαλια οσο περιμενα. Δεν ξερω, εχει μια παραδοση να μην πηγαινει καλα. Αλλα φετος ηταν μετρια, αν και πηγα στα Φλοκαφε, φτου κακα. Αναγκαστηκα ομως, τι να κανα; Να λεγα οχι, δεν παμε, ειναι παλιοτρεντυ και πανακριβα? Και πανε ολοι οι αντιπαθητικοι ποζεραδες; Οοοοχι, το παιξα καλο παιδακι, καλο μελος παρεας, ηπια τον καφε μου, καπνισα τα τσιγαρα μου και το βουλωσα. Κι οταν μαθω να στριβω κανονικα τσιγαρα θα ρθω να σας το πω γιατι ειμαι ακομα στη διαδικασια. Κι αν παει το Marlboro 5,40 που λενε, τοτε θα γινω εξπερ. Παιζει να μαι ο μονος ανθρωπος που ψαχνει στο ιντερνετ για φιλτρακια και μαρκες. Χαχα. Γκικ του κερατα, εγω.

Ηθελα να γραψω διαφορες χαζομαρες, αλλα βαρεθηκα να γραφω μελαγχολικες σκεψεις. Ας κανουμε και μια διαφορα. Λοιπον, τις προαλλες διαβαζα εφημεριδα και διαφορα αρθρα για την κατασταση της Ελλαδας, σε ολους τους τομεις. Παμε κατα διαολου. Τελειως. Θ αλλαξω το κομματι που μπορω, θα ειμαι εγω ενταξει για να μπορω να ζηταω να ναι κι οι αλλοι ενταξει απεναντι μου. Λοιπον, κυριοι Υπουργοι, θελω καθαρους δρομους, γιατι δεν πεταω πια γοπες κατω, τις πεταω στα σκουπιδια. Λοιπον; Εγω προσπαθω.

Προσφατα ερωτευτηκα το Νικολα Ασιμο. Και μολις ανακαλυψα τους Ναμα. Και ολα ειναι σαν ψευδαισθηση-οχι οχι μελαγχολικες σκεψεις... Οχι.

My Poor Laptop

2010-03-18T13:53:00.000-07:00

Δεν ξερω πως τα καταφερα αποψε, αλλα εχυσα 2 φορες τσαι πανω σε πολυτιμα πραγματα. Την πρωτη πανω σε κατι σημειωσεις, ορνιθοσκαλισματα εμμετρα δικα μου, τα οποια Κυριος Οιδε πως βρεθηκαν πανω στο ματι της κουζινας διπλα στο κατσαρολακι με το τσαι, και τη δευτερη πανω στο λαπτοπ μου, προσπαθωντας να βρω το καλωδιο του φορτιστη και να κρατησω την κουπα στον αερα ταυτοχρονα.

Προσπαθω να επανσυνδεθω με το Twitter μου, ή μαλλον να καταλαβω επιτελους πώς λειτουργει. Λεμε τωρα. Α, και συνδεθηκα ηδη με το Farmville και προβλέπεται όταν τελειωσω με τις Πανελληνιες να γινω και πολυ geek, αντι για freak και αλανι. Γαμωτο. Παλι το στραβο δρομο θα παρω; Τι θα γινει;

Στο φροντιστηριο μας εδωσαν ενα μηχανογραφικο να το επεξεργαστουμε. Και φετος ανοιξε ενα καινουριο τμημα, διοικησης παραγωγης και τροφιμων, ή κατι τετοιο. Ε, επιτελους δημιουργηθηκε μια πραγματικη Ζαμπονοκοπτικη! Ειχα αρχισει να πιστευω τοσα χρονια οτι ηταν ψεμα, αλλα τελικα να! Ιδου, ιδρυθηκε! Δεν ξερω τι θα το κανω το μηχανογραφικο, μαλλον θα το γεμισω καρδουλες, σκετες ομως. Τελευταια με αγχωνουν τα μακρινα σχεδια, προτιμω να διαβασω γι αυριο, το πολυ για τη Δευτερα. Κι αυτη τη στιγμη, θα προτιμουσα να κοιμηθω. Αλλα ενεκα αυτη η δηθεν κοινωνικη, στην πραγματικοτητα πλασματικη, ηλεκτρονικη δικτυωση. It keeps you busy to death. So as not to think.

Next Plane Home-Daniel Powter

2010-03-15T11:25:00.000-07:00

I woke up early to baby blue eyes from the ? whoah whoah
and when the sun comes through and lights you like the angel you are whoah whoah
I know I do you wrong when I’m with you I’ve been gone

With every season change, it looks the same … whoah whoah
And dont these empty streets skip a beat the flowers dont bloom whoah whoah

I can’t believe I missed your birthday again
and I wanna come back but I just don’t know when now

And I’m so lonely your not here with me
That’s way I’m gonna be on the next plane home

The road that never ends next ends around the bend I see your smile whoah whoah
I’d swim across the sea to be with you for a while whoah whoah
cos I’m … life …
now the way that I feel I just don’t belong

And I’m so lonely you’re not here with me
thats why I’m gonna be on the next plane home
And you’re you’re the only face I wanna see
thats why I’m gonna be on the next plane home

Stand around try to make every moment
and be somebody yeah anybody
it seems the whole world is taking me over
I need somebody to help me get back ??

and I’ve always been a million miles away
but things are gonna change
I just wanna come home

And you’re you’re the only face I wanna see
thats why I gonna be on the next plane home
yeah I’m taking the next plane home
Now I’m getting the next plane home
Now I’m taking the next plane home

Apple and Cinnamon Warming

2010-03-07T03:19:00.000-08:00

Ας βαλουμε αλλο ενα θελει-να-λεγεται-τσαι-αλλα-δεν-ειναι-στη λιστα. Τ' ονομα το βλεπετε στον τιτλο. Ξυπνησα στις 4.30 το πρωι, κατι που ειχα να κανω απ την Τεταρτη Δημοτικου, που και τοτε δεν ξερω πως ειχε γινει αυτο το θαυμα. Χτες εχασα ολη τη μερα μου σε ονειροπολησεις, αγωνιες, Facebook και House για να συμπληρωθει καθε καρε. Πολυ στεναχωρεθηκα που πηγε τελικα σε τρελαδικο. Οχι οτι θα μαθω και τι θα γινει μετα, τεσπα.
Αλλα τη μερα μου την εχασα. Δικιο κι ο φιλολογος που ειπε οτι αμα πας σε κλαμπ-και τι κλαμπ, Θεε μου...-και γυρισεις αργα δε χανεις τελικα μια μερα διαβασμα αλλα δυο. Νααααααατα τωρα, παει η Παρασκευη, παει και το Σαββατο. Αλλα χαλαλι. Χιλιες φορες χαλαλι. Καλα περασα.

Αυτο το ΣΚ ειναι ΣΚ ηθικης. Περναω την κριση του τι ανθρωπος ειμαι, αν λεω ψεματα, αν εχω δικαιωμα να λεω ψεματα, σε ποιους πρεπει να λεω και τι, αν εχω δικαιωμα να μη λεω πραγματα σε καποιους πολυ δικους μου κλπ. Θα καταληξω καπου, αλλα το θεμα ειναι να μην κανω καμια στραβη μεχρι να καταληξω. Να μη με πιασουν κρισεις ειλικρινειας, παλι, και τα τιναξω ολα στον αερα. Που μακαρι να μην τιναζονται τοσο ευκολα. Yπαρχει και το ενδεχομενο να μην πρεπει να απολογηθω για κατι. Οπα, ουαου, ειπα εγω να ΜΗΝ απολογηθω; Θαυμα θα γινε. Δεν ξερω. Τι ειναι προτιμοτερο, να χεις καθαρη συνειδηση, εστω κ για μια ασθενικη συνειδηση σα τι δικη μου που νιωθει συνεχεια ενοχες, 'η να βολευεις τις καταστασεις ετσι που να μην πληγωνεται κανενας;

Lipton

2010-02-28T05:39:00.000-08:00

Τσαι. Πολυ τσαι ομως. Περναω ανα τακτα διαστηματα απο την κουζινα για να βρασω νερο στο μπρικι και να πιω ενα πολυποθητο τσαι, να νιωσω λιγη ασφαλεια. Εχω εθιστει σχεδον στα ζεστα, ζεστο γαλα με μελι, ζεστο τσαι με μελι, ζεστος καπουτσινο-χωρις μελι εννοειται. Αλλα παιζει και οικονομικη κριση, οποτε ασε τον Καπουτσινο γι αργοτερα...

Λιγοστευουν οι μερες για τις Πανελληνιες. Κι εγω κουραστηκα. Κουραστηκα. Δεν ξερω τι να γραψω. Κουραστηκα απο εκεινες τις χαοτικες συζητησεις, απο τα αδιεξοδα που σχηματιζει μονο του το μυαλο μου επειδη λειτουργει λιγο διαφορετικα απ των αλλων, φτιαχνει περισσοτερους λαβυρινθους, αυτο εχω καταλαβει. Κουραστηκα να κουραζω και τους αλλους μ αυτο το μονιμο μπζζζζ μπζζζζζ της απαισιοδοξιας. Κουραστηκα να κουραζω τον εαυτο μου. Και να τα γραφω, τα ιδια και τα ιδια. Αν ειχαν οι λεξεις χερι θα ειχαν σηκωθει να μου χωσουν δυο μπουφλες να συνελθω.

Μα δε γινεται. Ετσι ειμαι εγω κι ετσι γραφω. Ας με συγχωρεσουν λοιπον οι λεξεις, κι ολοι εσεις που σας πρηζω με τις ωρες και τα μουτρα μου τα πατωματικα. Ειναι περιπου οπως το λεει ο Αρκας. Αιωνιοτητα ειναι, θα περασει. Ε, μελαγχολια ειναι, που θα παει, θα ξεσπασει και θα περασει...

:)

2010-02-24T00:04:00.000-08:00

Καλημερα. Και ζητω οι απεργιες της ΑΔΕΔΥ. Ζητω το χαλια εκπαιδευτικο συστημα της χωρας. Ζητω αυτο το αεναο Χαος το οποιο βιωνουμε καθημερινα. Εν τελει, ζητω η Ελλας!

[Εθνικιστικο ξεσπασμα πρωινου χωρις σχολειο, αγκαλια με το λαπτοπ!]

Migraines

2010-02-19T23:42:00.000-08:00

Τελευταια παθαινω πολλες ημικρανιες. Στο χαλαρο, εκει που καθομαι, αρχιζει και ποναει το κεφαλι μου. Ποιος ξερει γιατι.. Μαλλον πρεπει να το κοιταξω στο ιντερνετ. Ελπιζοντας βεβαια οτι ηταν κατι τυχαιο που δε θα ξαναγινει.

Χτες ειχε πρεμιερα ο Φοιβος μου στο ΜΕΤΡΟ. Μια υπεροχη, big band, παρασταση, την οποια, μαντεψτε, δε θα παρακολουθησω παλι, οπως περσι, γιατι δεν εχω τα δυο μεγαλα Χ της ζωης, Χρονο και Χρημα. Περσι δεν ειχα μυαλο να παω, ουτε καν το σχολιαζω, και φετος η Τριτη Λυκειου. Περιβοητη πια. Τι να πω. Ουτε στην παρασταση του Μικρου Πριγκιπα θα παω. Γκρρρρ... Και χτες ειδα το φιλολογο στο φροντιστηριο και μου ειπε "Που θα τρεχεις παλι 80τοσες μερες πριν τις Πανελληνιες;" Το αστειο ειναι οτι εχει δικιο. Εχει απολυτο δικιο. Τις Πανελληνιες μου τις εκαψα εγω γιατι οταν επρεπε δεν ηξερα να πω οχι, δεν ηξερα να κλεισω μια πορτα και να φυγω. Ερμαιο καταστασεων κι αδυναμιων, υποτιθεται πως καποια λυση θα βρω κι εγω στο μελλον...

Χτες εκανε το σχολειο μου παρτι. Γιατι δεν πηγα; Ηθελα να ακολουθησω μια παρεα, αφηνοντας μοιραια μια αλλη πισω. Και τι θα γινει; Παντα αυτο θα γινεται; Θ ακολουθω παντα καποιους; Μα υπαρχω κι εγω. Κι ας βρισκω κι αλλες δικαιολογιες για μουσικη που δεν μου αρεσει, clubοκατασταση που δε μ εκφραζει κλπ. Ηθελα να παω να δω τι γινεται. Αλλα δεν πηγα. Γιατι η μεσοτητα ειναι αρετη. Τελος.

14 Φλεβαρη

2010-02-14T13:54:00.000-08:00

Μπαινεις στο σπιτι αφου εσβησες το τσιγαρο αρκετα πιο πριν, μη σε δει κανας γειτονας και το καρφωσει στους γονεις. Βγαζεις το μπουφαν και παρατας καπου την τσαντα. Ισως στο πατωμα. Βγαζεις σιγα σιγα το φορεμα και τα στολιδια τα ψευτικα, τα σκουλαρικια με τις καρδουλες εννοω, ξεβαφεσαι. Αφηνεις στην ακρη αυτο το προσωπειο της εξοδου και της παρεας και επιστρεφεις στον εαυτο σου το γνωριμο, τον πιτζαμωτο, που δεν τον ξερουν πολλοι, κι ισως τελικα να σ αρεσει περισσοτερο. Ετοιμαζεσαι να επιστρεψεις στα συνηθη τα βραδια σου, αγκαλια με ενα λαπτοπ, η μ ενα βιβλιο, και τελικα με το κρεβατι σου, που σου δινει αυτο που αξιζει και λαχταρας περισσοτερο. Τις πραγματικοτητες που δεν εχεις, τα Ονειρα. Προσπαθεις να διωξεις καθε αρνητικη σκεψη, αλλα δε χαμογελας, και γιατι να το κανεις; Τελος τα ψευτικα τα χαμογελα και για σημερα, καλωσορισες σπιτι.

Γυρισες λοιπον. Κι ολα ειναι ιδια. Στον πεζο και ποιητικο σου μικροκοσμο, που εισαι μονη αλλα θα υποδεχοσουν ευχαριστα οποιονδηποτε ηθελε να μπει. Κατα βαθος, εισαι ανοιχτος ανθρωπος. Κι ευκολος. Ηρθε η ωρα να κανεις αυτο που πρεπει ομως, ο,τι κι αν ειναι, γιατι αν δε το κανεις τωρα δε θα το κανεις ποτε. Επιτελους, γυρισες απο κεινο το μερος με τα φιλια που επεφταν σαν καταρακτες κι εσυ χαιροσουν με την ευτυχια των αλλων, κανοντας τη δικια σου. Δεν ειναι παρανομο, σωστα;

Κι αναρωτιεσαι τι κανει εκεινο το παιδι με το μαξιλαρι στο κεφαλι, κι αν σ ακουει, κι αν σε σκεφτεται καθολου. Θα μαθεις; Α, ποιος ξερει. Ποιος ξερει αν τελικα τ αστερια εχουν ψυχη και μας κοιτανε τα βραδια οταν τριγυρναμε ζευγαρωμενοι και δεν τους δινουμε πια σημασια, η οταν ειμαστε μονοι τους και κοιταμε μοναχα αυτα για να μη σκυβουμε συνεχως το κεφαλι...

Baby, I hate days like these...

2010-02-11T13:56:00.000-08:00

Δεν μ' αρεσουν κατι τετοιες μερες. Που οι μερες μεχρι τις Πανελληνιες εχουν παρει διψηφιο αριθμο, 98 συγκεκριμενα, που μεχρι κι οι πιο ακυροι αρχισαν να αγχωνονται. Δε μ αρεσει να συνειδητοποιω οτι το πληκτρο που βαζει τονους στο λαπτοπ μου εχει χαλασει και πλεον ο,τι ελληνικο γραφω ειναι ατονο. Δε μ αρεσει που βλεπω στο δρομο παλιου; συμμαθητες και γυριζουν απ την αλλη. Μα δεν εκανα τιποτα. Απλα δεν κρατησαμε επαφη. Και αυτο δεν ειναι ολο δικο μου φταιξιμο. Ας προσπαθουσαν κι εκεινοι. Τεσπα. Δε μ αρεσει να χει νευρα η Φανη, ουτε ο καινουριος της γκομενος. Ακυρο κι αυτο. Δε μ αρεσει να μην εχω μυαλο να διαβασω κι ολη μερα να σκαρωνω δικα μου πραγματα και να μαι στην καρακοσμαρα μου. Γιατι οσο ωραιο κι αν ειναι τωρα, μετα θα αποβει μοιραιο. Δε μ αρεσει που δεν μπορω να χρησιμοποιησω περιεργες λεξεις και που γινομαι σιγα σιγα εγωιστρια και τα κανω Σκατα με Σ κεφαλαιο γιατι δεν μπορω να κανω κουμαντο σ αυτα που νιωθω. Ντρεπομαι, φοβαμαι, απελπιζομαι σε πολυ μεγαλυτερο βαθμο απ ο,τι πρεπει. Και δε μ αρεσει να το ξερουν οι αλλοι γιατι γινομαι αυτοματα ευαλωτη. Δε μ αρεσουν οι μερες που φοβαμαι οτι γινομαι ακομη πιο ευαλωτη. Δε μ αρεσουν οι μερες με πονοκεφαλο. Τουλαχιστον δεν ειναι αδειες μερες. Οι αδειες μερες ειναι ακομη χειροτερες.

Υπαρχουν μερες που δε μ αρεσουν καθολου. Αλλα αυτη ηταν μια μετρια μερα. Πραγματικα. Γιατι τις χαλια μερες δε γραφω, δεν υπαρχω καν. Βεβαια, οι χαλια μερες εχουν ψιλοεξαφανιστει, σε σημειο που ανησυχω. Ε, αν το διαβασει αυτο η Χρυσανθη μπορει να κανει παρτι!! Μηπως ειναι που πλησιαζει του Αγ Βαλεντινου κι εχω στρωσει;; Μουχαχαχαχαχα
Καλο, καλο, μ αρεσε. Ω φρικτοτατη εμπορικη μερα, ας ερθεις για να περασω καλα με τους φιλους μου!

Και δε μ αρεσουν οι μερες που δεν ξερω τι διαθεση εχω. Το απογεμα ηθελα να κοπανησω το κεφαλι μου στον τοιχο και να εξαφανιστω. Τωρα μια χαρα. Φιλε μου, η εφηβεια περασε, γιατι με παιδευεις ακομα;;

2010-01-20T02:39:00.000-08:00

Μου τη δινει να ξεχναω, πραγματικά μου τη δίνει, ειδικά όταν μου ρχονται καλες ιδέες για ποστ κι ύστερα πλουφ! Τις ψάχνω και δεν τις βρίσκω... Αυτό έγινε και σήμερα. Πάει, τη χάσαμε την ιδέα. Αλλά έχουμε μια άλλη, μικροτερου βεληνεκούς, αλλά υπάρχει. Ακουγα το Mrs Robbinson, των Beatles κι έκανα κάτι τεράστιες και μακρόσυρτες σκέψεις τύπου "ααααα, οι Μπιτλς.... Πώς και πότε διαλύθηκαν οι Μπιτλς; Και... πώς πέθανε τελικά ο Τζον Λένον;" και ναααα τα ρητορικά ερωτήματα. Μεχρι που φανταστηκα τον εαυτό μου να πηγαίνει σ ένα μαγαζί με δίσκους βινυλίου και να αγοράζει ένα δίσκο των Μπιτλς, και να γίνονται ξαφνικά το αγαπημένο μου συγκρότημα. Ε, η φαντασία μου ξεφευγει συχνά πυκνα.

Kαι καπου τότε συνειδητοποίησα ότι 3έρω, στο περίπου. Σχεδόν ξέρω πώς κατέληξαν οι Μπιτλς, και πώς πέθανε ο Τζον Λένον. Επίσης ξέρω ότι πολλοί λένε ότι έβαλε η γυναίκα του να τον σκοτώσουν. Δεν ξέρω τίποτα ακριβώς, τίποτα απόλυτα. Κι όχι μόνο γι αυτό. Για κανένα θέμα, δεν ξέρω, δεν ξέρουμε τα πάντα. Δεν μπορούμε να πούμε ότι ξέρουμε τα πάντα, ούτε καν για τον εαυτό μας που τον κουβαλάμε μια ζωή, που είμαστε όλη μέρα κι όλη νύχτα μαζί του, ούτε αυτόν δεν τον ξέρουμε καλά καλά, πώς μπορούμε να ξέρουμε άλλα πράγματα;
Μήπως η γνώση είναι κατα καποιο τρόπο μια ψευδαίσθηση που έχουμε ως άπειρα και πρόσκαιρα όντα; Εξάλλου, το χει πει κι ο Σωκράτης. Εν οιδα...

[Ακουσα ότι στα μεθυσια βγαίνουν οι μεγαλύτερες αλήθειες. Ρωτούσα συνέχεια αλλα δεν μ απαντούσε κανείς, τι άνθρωπος είμαι και πώς έφτασα ως εκεί. Μάλλον δεν ξέρω. Και δεν ήθελα να μαι έτσι. Ουτε τόσο αδύναμη. Δε γίνεται. Μη φύγεις. Απ τη ζωή μου, μη φύγεις. Δεν έχω δικαίωμα να σ έχω τόση ανάγκη. Να φύγεις, όποτε θέλεις, να φύγεις, για να μπορώ να σ αγαπάω χωρίς να σε περιορίζω. Να φύγεις, για να μαστε κι οι 2 ελεύθεροι... ]

2010-01-06T04:13:00.000-08:00

Περιμένοντας ένα mail που δε λέει να ρθει. Βαρέθηκα. Οφου. Ας έρθει. Ή ας μην έρθει. Πάω να διαβάσω...κάτι...

2010-01-01T14:24:00.001-08:00

happy new year everyone! Ας δουμε τι θα του φερουμε του χρονου. Γιατι στην τελικη, εμεις τα φερνουμε, οχι αυτος. Γιατι ο χρονος δεν υπαρχει, ο χρονος εισαι εσυ και οι αλλοι... Φοιβος μου.

Καλημέρα

2009-12-15T00:59:00.000-08:00

[εμπνευσμένο αρκετά από κάποια ποστ του FNS. Αλλά μου ρθε φλασιά σήμερα όπως έπλενα τα πιάτα.]

-Καλημέρα.
-Ναι, κακή ψυχρή κι ανάποδη.
-Είπα καλημέρα.
-Ναι ρε φιλάρα, για σένα μπορεί να ναι, για μένα δε θα ναι όμως. Αρα τζαμπα τη λες.
-Ξερεις. Ρε φιλάρα. Μια μέρα πάει όπως τη δεις. Κι όπως τη θες. Δεν υπάρχουν άτυχες μέρες. Υπάρχουν άτυχες διαθέσεις που κάνουν άτυχες τις μέρες.
-Δεν πείθομαι με τίποτα. Ξέρω πώς είναι και πώς θα συνεχίσει να είναι. Χάλια. Μαύρα χάλια. Δεν υπάρχει άλλο χρώμα, πάρτο χαμπάρι. Καλύτερα να σαι προετοιμασμένος για το μαύρο και να μη χαίρεσαι με τα παραμύθια. Γιατί παραμύθια είναι.
-Και τι διαλέγεις; Να μη ζεις;
-Γιατί, αν κάνω πως δε βλέπω το μαύρο θα ζήσω; Ούτως ή άλλως δεν θα ζω. Οπότε ας είμαι προετοιμασμένος.
-Δεν είσαι προετοιμασμένος. Είσαι προκατειλημμένος. Είσαι νεκρός. Γι αυτό δώσε μου το χέρι σου. Ελα, πάμε.
-Τι; Να πάμε πού; Οχι, δεν πάω πουθενά, δε φεύγω. Περιμένω μια ζωή εδώ. Καλά είμαι. Θα ζήσω.
-Μα δε ζεις. ΔΕ ΖΕΙΣ. Παρτο χαμπάρι.
-...
-Ελα μαζί μου. Εκεί που πάω έχει καλημέρες το πρωί και χαμόγελα. Χαμογελάς καθόλου;
-Οχι, δε μου ρχεται. Αλλά το μέρος που πας δεν είναι για μένα. Ειναι πέρα για πέρα ψεύτικο. Φιλάρα, δεν υπάρχει ευτυχία, υπάρχει μοναξιά και πόνος. Για μένα τουλάχιστον αυτά είναι. Μονο σκοταδι.
-Φιλάρα, έρχομαι από Φως, πηγαίνω στο Φως. Ελα μαζί μου.
-...
-Λοιπόν, καλημέρα. Μόλις άφησες άλλη μια ευκαιρία να χαθεί. Δεν ξέρω αν θα γυρίσω ποτέ πίσω, δεν ξέρω αν θα σε ξαναδώ. Αλλά σκεψου καλά. Πόσες ευκαιρίες χάνεις κάθε μέρα να φύγεις στο φως. Κι απλά το φοβάσαι... Καλημέρα.

Salata

2009-11-30T10:44:00.000-08:00

Τα κάναμε Σαλατα. Τελείως. Και δεν μπορώ να φάω καν Σερενάτα, ένεκα ο διαιτολόγος...
http://www.youtube.com/watch?v=eh2gSqwtbro Ακουστε το τραγουδάκι, είναι απίστευτο για κάτι μελαγχόλες σαν εμένα βέβαια..

Κάπως σαν αστείο είπαμε αντίο
πήρα το πικάπ σου και μου πήρες το ψυγείο
Πήρες τα σεντόνια, πήρα τη μπιγκόνια
κι απ’ το χωρισμό μας έχουν κλείσει τρία χρόνια

Δε θέλω να σε ξαναδώ, μανάρι μου τα κάναμε σαλάτα
Θέλω μονάχα να σου πω πως απόψε γέννησε η γάτα

Έκανε παιδάκια, δυο τιγρέ γατάκια
τα 'χει παρατήσει στης κουζίνας τα πλακάκια
Μοιάζουν τα καημένα παραζαλισμένα
κι έβγαλα το ένα Παναγιώτη σαν εσένα

Δε θέλω να σε ξαναδώ...

Άραγε που να 'σαι, άραγε θυμάσαι
που ’λεγες στη γάτα «Σερενάτα, μη φοβάσαι
Σ’ όλη τη ζωή μου θα 'σαι το γατί μου
Δε θα ξαναδώσω σ’ άλλη γάτα την ψυχή μου»

Δε θέλω να σε ξαναδώ...

Μες στη σιφονιέρα έγινε μητέρα
άφησε τα δυο της τα γατάκια εδώ πέρα
Κι έφυγε από μένα για να ‘ρθει σε σένα
πες μου τι να κάνω τα 'χω πια κι εγώ χαμένα

Μαύρα τα μαντάτα για τη Σερενάτα
που παλιά την τάιζες μπαρμπούνια μαρινάτα
Τώρα δε σε νοιάζει πού ξεχειμωνιάζει
ούτε αν μας την πάτησε κανένας καμικάζι

Δε θέλω να σε ξαναδώ...

Μάτια μου αντίο, τέλειωσε τ’ αστείο
Πήγα το πρωί και ξαναγόρασα ψυγείο
Πάρε άλλα πιάτα, βρες μιαν άλλη γάτα
όμως να θυμάσαι πού και πού την Σερενάτα

Δε θέλω να σε ξαναδώ, μανάρι μου τα κάναμε σαλάτα
Θέλω μονάχα να σου πω πως απόψε χάσαμε τη γάτα

Δε θέλω να σε ξαναδώ, μανάρι μου τα κάναμε σαλάτα
Θέλω μονάχα να σου πω πως απόψε χάσαμε τη γάτα

Χαρά =]

2009-11-22T09:20:00.000-08:00

Κυριακή απόγευμα. Κοιμήθηκα μιάμιση ώρα το μεσημέρι, από τις 4 μέχρι τις 5.30 και δεν θα ξύπναγα αν δεν άκουγα τη μάνα να μου λέει "Χαρούλα μου, θες να ξυπνήσεις;" Οχι ρε μάνα, δεν θέλω, αλλά έχω διάβασμα! Μες στη ζαλάδα εγώ, τα παιξα όταν μου πε οτι είναι βραδακι έξω! Κι εννοούσε απλά ότι είχε νυχτώσει. Τρία εγκεφαλικά η Χαρά. Τέλος πάντων.

Σηκώθηκα, έφαγα, κι άνοιξα τηλεόραση. Τίγκα ελληνική ταινία. Δημήτρη μου, Δημήτρη μου. Ξένια Καλογεροπούλου, Δημήτρης Παπαμιχαήλ. Δεν ξέρω αν θα αντέξω να την ξαναδώ αυτή την ταινία, είναι τόσο...θλιβερό το σκηνικό μέχρι να έρθει το χάπι έντινγκ. Κοίτα να δεις όμως, ποτέ δεν είχα παρατηρήσει ότι η Καλογεροπούλου ήταν όμορφη. Ετσι γλυκιά και όμορφη...

Κι έτσι που έβλεπα τηλεόραση, που είχα κλείσει το κινητό-κι ακόμα κλειστό είναι, που ήμουνα στο ζεστό μου καναπέ-ναι, γίνεται να είναι ζεστός ένας καναπές, αποφάσισα ότι η ζωή έχει τελικά ενδιαφέρον.

[Χρυσάνθη, αφιερωμένο εξαιρετικά!]

Μνημη & Ληθη

2009-11-16T12:17:00.000-08:00

Περίεργη μέρα. Σήμερα θυμάμαι πολλά. Κι αυτό σίγουρα δεν είναι καλό. Γύρισα απ το φροντιστηριο και έκατσα απλά στο γραφείο μου με το κεφάλι στα χέρια. Φως σβηστό, δεν ήθελα ούτε να κοιμηθώ και δεν υπήρχε περίπτωση να διαβάσω. Μονη μου. Σε 6 μήνες φεύγω. Νιώθω ότι τα χω ξαναγραψει αυτά, χίλιες φορές, ότι κουράζω μέχρι και τον εαυτό μου που τα γραφω αυτη τη στιγμή.

Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν υπάρχω. Κι αν υπάρχω τι είμαι. Ισως ένα παιχνίδι, χαλασμένο. Όχι ξεκουρδιστο. Κατεστραμμένο. Είμαι κομμάτια, από ένα πρώην σύνολο. Είμαι ένα λυγισμένο χαμόγελο, που συχνά πυκνά κάνει ότι ζει. Δεν ξέρω αν θα είμαι ξανά ολόκληρη, δεν ξέρω πώς είναι να είσαι ολόκληρος άνθρωπος. Εγώ... Δεν ξέρω αν υπάρχει εγώ, αν υπήρξε ή αν θα υπάρξει. Και τι είναι εγώ, χωρίς το εμείς; Και τι είναι το εγώ όταν φεύγει μακριά και χάνεται; Οταν δεν έχει αξία;

Πριν μέρες συνειδητοποίησα κάτι τόσο τραγικό που έμεινα κάμποση ώρα να το συλλογίζομαι με ανοιχτό το στόμα. Δεν προσπαθώ. ΔΕΝ προσπαθώ. Ολοι λένε να μη λυπάσαι που δεν καταφερες να κανεις κατι αλλά που δεν προσπάθησες να το κάνεις. Λοιπόν, εγώ δεν προσπαθώ. Κι έχω φτασει σ αυτό το σημείο, να καταλαβαίνω ότι δεν προσπαθώ και να μην έχω το κουραγιο να προσπαθήσω. Δεν έχω πια δύναμη. Τα ΔΕΝ είναι περισσότερα από μένα. Σε 6 μήνες φεύγω και μέχρι τότε θα πρέπει να χω βρει ένα τρόπο να επιβιώνω, γιατί αυτό δεν κάνουν οι άνθρωποι όταν φεύγουν μακριά; Δεν επιβιώνουν; Το σίγουρο είναι ότι βαδίζω στη μοναξιά. Και θα πρέπει να τη συνηθίσω.

Μερικές φορές νομίζω ότι θα μου στρίψει. Γι αυτό το κόβω.

Είμαι Γυφτάκι, στην Πανεπιστημίου, με τα τραγούδια, πατσαβούρια μου, γυαλίζω το παρμπριζ και τα ονειρα σας, σε στασεις λεωφορείου, τα σουσαμένια μου κουλούρια βουτηγμένα σε χολή...

2009-11-09T10:20:00.000-08:00

Σήμερα δεν πήγα σχολείο, έκατσα λίγο να διαβάσω, λίγο να ηρεμήσω, λίγο να ξεφορτωθω το άγχος μου. Κάπως έτσι κατέληξα με κάποιες χρήσιμες-για μένα-άχρηστες-γι άλλους-πληροφορίες.

1. Κάποιοι γιαούρτωσαν τη συγγραφέα Σώτη Τριανταφύλλου στο Φλοράλ στα Εξάρχεια! Συγγνώμη;;; Τόσοι πολιτικοί κυκλοφορούν ελεύθεροι και πίνουν τον καφέ τους στο Κολωνάκι και την πληρώνουν οι άνθρωποι του πνεύματος που συχνάζουν σ' ένα απ τα λίγα πνευματικά μέρη της Αθήνας; Δεν καταλαβαίνω! Αυτό μοιάζει λίγο με τα μαρτύρια του Χριστού. Την πληρώνει ο διαφορετικός, αυτός που φέρνει το καινούριο γιατί δεν τον καταλαβαίνουν και τους ενοχλεί που ταρακουνάει μυαλά κι απόψεις. Αα ρε Πλατωνάκο, ααχ. Φιλοσόφους-βασιλείς χρειαζόμαστε αλλά ούτε τους συγγραφείς δεν σέβονται πια σε τούτο τον τόπο!

2. Σε κάποιο μέρος της Ινδονησίας επιβλήθηκε εκ νέου η τιμωρία του λιθοβολισμού για το αδίκημα της μοιχείας! Εκ νέου! Το χανε κόψει και το ζήτησαν πίσω. Δεν ξέρω αν θα καταλάβω ποτέ το Ισλάμ. Αυτοί οι άνθρωποι πάνε προς τα πίσω αντί να πηγαίνουν μπροστά! Οχι ότι εμείς πάμε καλά, αλλά όπως και να το κάνεις μια σχετική ελευθερία όσον αφορά τον ποινικό κώδικα υπάρχει!

3. Το υπουργείο Οικονομικών ανακοίνωσε αυξήσεις σε ποτά, τσιγάρα και καύσιμα. Χτυπάνε εκεί που πονάνε οι Ελληνες. Μια τα αντικαπνιστικά μέτρα, μια η αύξηση. Θα γίνει και το κάπνισμα συνήθεια των πλουσίων, αντί των άφραγκων και άμοιρων. Επίσης, η μάνα μου ανέφερε κάτι να τις πω απειλές, γιατι περι αυτού πρόκειται για αύξηση του φορου στα εισιτηρια θεατρων και κινηματογραφων. Όχι. Όχι άλλο κάρβουνο. Αφήστε κατι και για τους απλούς ανθρώπους σ αυτη τη χωρα...

4. Ασχετο. Ο καπουτσίνο, χωρίς σαντιγύ, έχει γυρω στις 160 θερμίδες. Επισκέφθηκα διαιτολόγο... Γελάστε ελευθερα...

Φάρμα

2009-10-31T00:18:00.000-07:00

Σε λίγες μέρες θ' αρχίσω να αναρωτιέμαι αν ο πόνος στην καρδιά μου είναι οργανικός και όχι ψυχοτέτοιος όπως νόμιζα. Γιατί δεν περνάει με τίποτα. Σκέφτομαι δεν σκέφτομαι εκει αυτός, να με ανησυχεί. Η μάνα μου είπε πως η καρδιά δεν πονάει. Ο αδερφός μου πάλι απεφάνθη ότι πονάει γιατί είναι μυς σαν όλους τους άλλους. Δεν ξέρω αν πονάει. Σφίγγεται πάντως και παθαίνει δυσφορία. Γενικά, πάσχει. Οπότε ίσως να το κοιτάξω. Μην πάθουμε και κανένα ταράκουλο ένα μήνα πριν τις πανελλήνιες...

Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, λέμε τώρα, έπρεπε να διαβάζω λατινικά, γιατί όπως όλοι ξέρουμε είμαι Τρίτη Λυκείου και καίγομαι! Αλλά όχι! Φροντίζω την ηλεκτρονική μου φάρμα και γράφω στο μπλογκ μου για να μην ξεχάσω πώς είναι να γράφεις μέχρι να δώσω εξετάσεις. Η έκθεση φυσικά δεν πιάνεται, γιατί στην έκθεση δεν γράφω εγώ σαν εμένα αλλά εγώ προσπαθώντας να μιμηθώ τον Παπανούτσο και τον Μπαμπινιώτη. Α, είμαι πολύ περήφανη που κατάφερα να μάθω πώς λειτουργεί η Φάρμα! Τώρα, ου, ποιος με πιάνει! Θα γίνω τοπ ηλεκτρονική αγρότισσα! [είναι πρωί ακόμα και η ειρωνία δεν λειτουργεί σωστά]

Συντροφιά μου στο πολύωρο-χαχαχα-διάβασμα είναι ένα πολυαγαπημένο κουτάκι μερέντα κρυμμένο στο συρτάρι και κάτι μπισκότα που πηγαινοέρχονται στο δωμάτιο. Τρώω με φόβο Θεού και της μάνας μου-μου χει κλείσει ραντεβού με το διαιτολόγο στις 7 Νοεμβρίου. Υπέροχο; Ναι, κι εγώ το ίδιο φανταστικό το βρίσκω! Δεν ξέρω πού θα μας βγάλει αυτή η ιστορία... Μάλλον ο διαιτολόγος θα τα πάρει χοντρά για την πάρτη μου. Αλλά δεν ήμουνα εγώ που πηρα την πρωτοβουλία, μητέρα.

Σιγά σιγά πρέπει να την κάνω, αφού έχω ξεχασει όλα τα σοβαρά που ήθελα να γράψω και θα αναλωθώ πάλι σε τιποτένιες βλακείες αν συνεχίσω να γράφω. Για να ξεπεράσω τον ψυχολογικό καρδιακό πόνο, πήγα να δω την Αμερικανιά το Γυμνή Αλήθεια. Αν έχετε κι εσείς τέτοιους πόνους, ή τις μαύρες σας και θέλετε να γελάσετε με αστεία κυρίως σεξουαλικού περιεχομένου και να αναπτερώσετε τις ελπίδες σας για την εύρεση ενός ετέρου ημίσεως, σας τη συστήνω ανεπιφύλακτα. Αν θέλετε να δείτε κάτι που θα σας αφήσει μια ανάμνηση αστείουκαι κάτι άλλο, σημαντικότερο του γέλιου, πηγαίντε να δείτε το Ετσι πήραμε το Γουντστοκ. Αν ήμουνα στα καλά μου κι είχα παρέα που δεν αρέσκεται σε αμερικανιές και θρίλερ, αυτό θα βλεπα. Αααααντε, τι κάθεστε;;; Κάποιος πρέπει να το δει και να μου πει!

28η Οκτωβρίου

2009-10-27T13:25:00.000-07:00

Αγαπητοί αγωνιστές της αντίστασης,
καταρχάς, συγχωρέστε με που δεν θα πάω αύριο στην παρελαση, και κυρίως που δεν κάνω παρέλαση, αλλά βαρέθηκα το θέατρο του παραλόγου με τα άσπρα και τα μπλε, που οι όμορφοι και ψηλοί μπαίνουν μπροστά, οι καλοί μαθητές ακόμα πιο μπροστά κι όοοολοι μαζί περπατάνε για 50 μέτρα μέχρι να βγάλει καποιανού η μαμά την τέλεια φωτογραφία και μετα να πάνε για καφέ στα φλόκα. Και δεν θα πάω, γιατί δεν θα δω και κάτι αξιόλογο, μόνο λάχανα και χάχανα, και άσπρα μπλε ανθρωπάκια που το κάνουν είτε γιατι ειναι υποχρεωτικό είτε γιατι καταφεραν να χασουν λιγο μαθημα. Ασπρα μπλε ανθρωπάκια που δεν έχουν καμία σχέση με σας. Οχι όλα, αλλά τα περισσότερα, για να μη λέω μεγάλες κουβέντες.

Κάποιοι από σας, όσοι ζουν, παίρνουνε μέρος στην παρέλαση. Κάτι κουρασμένα νιάτα, με τα καλά τους τα ρούχα, και καπελάκια, και γυαλιά της δεκαετίας του 80 και ταγερ και μπαστούνια. Και ποιος ξερει τι συνταξη παιρνετε, και τι χάπια καταπίνεται κάθε μέρα. Ο πατέρας μου λέει ότι τρώτε καλά, δεν τον πιστεύω. Και ποιος ξερει αν έχετε ακόμα ιδανικά, αγωνιστικό πνευμα, ή αν ψηφίζετε πλέον Νέα Δημοκρατία, από συνήθεια. Και ποιος ξέρει αν αλλάξατε κι εσείς με τα χρόνια κι αν κάνετε παρέλαση σαν τα άσπρα και μπλε ανθρωπάκια, από συνήθεια. Ποιος ξέρει...

Σίγουρα υπήρξαν αγωνιστές. Αλλιώς δεν θα υπήρχε ο ΕΛΑΣ ουτε η ΕΑΜ. Αλλά οι περισσότεροι πέθαναν τότε. Κι έχουν περάσει αλήθεια πολλά χρόνια, ποιος τα θυμάται. Αλλά σήμερα, εγώ, σήμερα, τι να κάνω για να τιμήσω εσάς που χαθήκατε; Εσάς που πήγατε και νωρίς και άδικα για να κανω εγώ σήμερα μια γιορτή στο σχολείο θολή, μια γιορτη για τυπους κι απουσίες; Τι να κάνω που όλοι γιορτάζουν μέσα στο δήθεν και το ψέμα, με πλαστικές σημαίες και τραγουδια, λες κι όλα είναι τραγούδια και εικόνες, και δεν είναι άνθρωποι, δεν είναι αίμαι και πείνα και πένθος. Δεν θα μάθουμε ποτέ πώς ήταν. Αλλά δεν κάνουμε και τίποτα έτσι, μ όλες αυτές τις δήθεν γιορτές και φανφάρες.

Δεν έχουμε κατοχή, ούτε πόλεμο, αλλά τα πάντα βρίσκονται υπό μόνιμη κατάρρευση. Αν δεν είμασταν τόσο συγκεντρωμένοι στο φαίνεσθαι και τις παρελάσεις για να δείξουμε ότι είμαστε ελεύθεροι θα βλέπαμε πως δεν είμαστε. Τίποτα. Είμαστε δούλοι της αδιαφορίας και του ωχαδερφισμού του καθαρά ελληνικού. Ας μη λειτουργεί λοιπόν τίποτα, ας πάνε όλα στράφι, αν έρθει πάλι κατακτητης, θα δείξουμε λίγο θάρρος να καταφέρουμε να έχουμε την καταστροφη του τοπου στα χέρια μας, αμαρτία να μας χαλάνε άλλοι ενώ το κάνουμε οι ίδιοι τόσο καλά...

Grey 's Anatomy

2009-10-16T14:30:00.000-07:00

Today I watched one of the saddest scenes of TV shows I 've ever watched, and one of the most painful fictional break-ups. It 's cruel to lose your first love cuz you re a dumbass, isn t it? But it s even more cruel to lose someone you never actually had. But anyway. First loves never cause less pain than this.

"I can t believe I didn' t know..."

"But Erica, he..."

"No, you. I don' t know you. At all. "

And there you go, watching Love leaving you stranded. And there you go, broken-hearted, empty-minded, all alone. And there you go, after so many months, having almost forgotten about it, when you re making plans for the uncertain future.

You make choices. You decide.

I 'll never, ever let anyone break me like this again. I ve had it. I know how it feels. I 'll never, ever let myself be broken like that... Again.

[Συγχωρεστε μου το αγγλικο. Δεν εβγαινε αλλιώς]

without identity

2009-10-14T10:10:00.000-07:00

Εγώ λοιπόν, εγώ που με λένε Χαρά Κάπως κατά το Facebook, εγώ σύμφωνα με τους ανθρώπους του πνεύματος δεν έχω ταυτότητα. Επηρεάζομαι από παντού, δεν μπορώ να προσφέρω τίποτα.

Καλοί μου άνθρωποι, με κάνατε ράκος γι άλλη μια φορά, να ψάχνομαι χειρότερα, να πέφτω 2 φορές. Εκεί που πίστευα ότι θα είχα πάντα αποδοχή κι αγάπη, με διώχνουν, δεν είμαι των προσδοκιών τους.

Ποιες ειναι η προσδοκίες σας; Και ποια αγάπη; Δεν έχω πια λόγια, δυστυχώς. Θυμώνω. Με σας. Με τα ψεύτικα λόγια. Νόμιζα ότι δεν θα έλεγα ποτέ τη λέξη διπροσωπία. Δεν μου αρέσει. Νόμιζα πως δεν υπάρχει. Ήμουν στ αλήθεια αθώα. Κι είμαι ακόμα σε μεγάλο βαθμό. Μακάρι να μην ήξερα, να μην ξέρατε.

Εγώ λοιπόν. Με λένε Χαρά. Και πρέπει να ορίσω τα πάντα απ την αρχή. Να σας βγάλω απ τον κόσμο μου και να βρω την ταυτότητα μου. Χωρίς να με νοιάζει αν σας αρέσει ή όχι. Χωρίς να μπαίνω στα μέτρα σας. Αλλά δεν ξέρω. Αν μπορώ. Κι όλο λέω ότι μπορώ και σταματάω και χάνομαι...

on my own

2009-10-09T08:25:00.000-07:00

Eksw exei wraio hlio. Hlio pou foras maurh mplouza kai se tsourouflizei. Ki egw exw ena laptop sta podia mou, texnologia kai texnhth suntrofia, kai prepei na katsw kai na syzhthsw. Me mena. Mono. Giati eimai monh mou. Prepei na ta parw ap thn arxh, na vrw mia akrh, na katalavw. Prepei na katalavw, thelw na katalavw. Shmera htan mia polu periergh mera. Not myself. Feel like losing myself.

Nobel Eirhnhs ston Obama? Giati? What did he do? Probably nothing, really...
Den einai fysiko na mh mou kanei pia entypwsh tipota etsi? Den einai fusiko na anaisthitopoioumai, na mh niwthw, na paradexomai th vlakeia tou kosmou, thn anwrimothta kai to systhma epeidh den exw dynamh na ta palepsw. Prepei na vrw th dynamh. Na palepsw prwta prwta emena. Kuriws emena. Kai meta isws na mai eleutheri...

Twra pou vghke to pasok to grammatokivwtio menei adeio. Oute grammata apo politikous oute tipota. Ki egw exw stamathsei xronia n allhlografw. Den exw dithen xrono. Den exw diathesi. Den exw kouragio, den exw kardia. Kata vasi, den exw tipota. Ki ola mplekontai me mena, ta vlepw mesa apo mena, apo kati muwpika kai tholwmena matia pou xreiazontai 3ekourasi gia na mporesoun na doun ksana kanonika. Kai gia na dwsoun entoles gia drasi. I can no longer be like that.

I m on my own.

...μα ΠαΣοΚ;;; μα ΕΛΕΟΣ!!

2009-10-04T22:13:00.001-07:00

Το ξέρω ότι κάποτε πρέπει να αποκτήσω πολιτική συνείδηση και εμπεριστατομένες πολιτικές απόψεις, να διαβάσω πράγματα, να μάθω για κάθε κόμμα κάτι πέρα απ το όνομά του που ονομάζεται θέσεις και στόχοι. Προς το παρόν είμαι απλά προκατειλημμένη. Ο Γιωργάκης είναι για μένα ο γιος του Αντρέα Παπανδρέου, που όπως διάβασα, στην εποχή του θεωρούνταν αριστερος. Ο γιος πιάνει τη μεσότητα του Αριστοτελη. Οχι ότι είναι κακό, αλλά μήπως να άλλαζε λίγο το όνομα του κόμματος;

Επίσης. Για 4 χρόνια θα παίρνει αποφάσεις για μας κάποιος που δεν καταφερε 40 χρόνια να μάθει τη γλώσσα μας; Αυτό είναι κάτι παραπάνω από οικτρό. Κάτι σημαίνει αυτό, ότι 50 τόσων χρονών άνθρωπος μπερδευει τις κάλτσες με τις κάλπες. Είναι ανεπαρκής η ενημέρωση μου γι αυτόν και το κόμμα του, αλλά σίγουρα θα ψήφιζα κάποιον που ξέρει να μιλάει. Η γυναίκες ερωτεύονται με το αυτί, μίστερ. Δεν θα σε ψηφίσω εκτός αν μάθεις να χρησιμοποιείς και να γράφεις το κωλυσιεργώ!

Salonica

2009-10-01T14:41:00.000-07:00

I 'm so tired of being me. But... right now, I m so stupidly optimistic and self confident.

Like I m ready to start over. It s 8 months. 8 months only.

Εν οιδα...

2009-09-21T04:26:00.000-07:00

Δεν ξέρω τι γίνεται με μένα. Υποτίθεται ότι δεν μ άρεσαν οι εξαρτησεις. Κι όμως εξαρτώμαι από πολλά πράγματα. Από τη σοκολάτα, απ τη ζάχαρη γενικά, από το Greys Anatomy, από τη σχέση Callica που οταν καταρρευσει θα με πάρει μαζί της, από τον Πλατωνάκο μου. Κι από Εκείνη. Που δεν με χρειάζεται πια. Που δεν με θυμάται. Που ποτέ δεν θα καταλάβει...

Οχι αγάπη μου....

2009-08-26T07:56:00.000-07:00

Η πάντα διαθέσιμη νεράιδα

Στίχοι: Μαρκέλλου Mάρω
Μουσική: Μαρκέλλου Mάρω
Πρώτη εκτέλεση: Μάρω Μαρκέλλου

Εγώ να είμαι η πάντα διαθέσιμη νεράιδα
για κάθε σου επιθυμία
πάντα αδράξιμη, πάντα αρδεύσιμη
για σένα και για σένα η καμία.

Εγώ να υπομένω κάθε σου σχέδιο
να σαλπάρω, να βουλιάζω μαζί του
να 'μαι το ποτό που θα πιεις το αυτοσχέδιο
που στο νιπτήρα πετάς
μα σου μένει η οσμή του.

Και σε διώχνω τώρα απ' την καρδιά
και σ' αφορίζω απ' το σώμα
και σου δίνω πίσω και τα κλειδιά
και δεν με νοιάζει να κυλιέσαι στο χώμα.

Και σε βγάζω τώρα απ' την ψυχή
και τη βάζω με τα ρούχα μπουγάδα
κι όποια ελπίδα είχα κι όποια ευχή
τη χτυπάω με τ' αυγά στραπατσάδα.

Εγώ να είμαι πάντα η αναλώσιμη ύλη
για να περάσει ευχάριστα η ώρα
Πάντα προβλέψιμη, πιστή και βρώσιμη
πάντα, για πάντα, μας ως εδώ. Μέχρι τώρα.

Τελείωσες, τελείωσα, τελειώσαμε, πάει
στα δίχτυα σου δε θέλω να ξαναπιαστώ
το πήρα απόφαση η ζωή μου τσουλάει
και μπροστά σου τώρα θα εξατμιστώ.

Και σε λούζω τώρα απ' τα μαλλιά
και σε ξεπλένω απ' το σώμα
και σε βλέπω μαζί με τα φιλιά σου
να στεγνώνεις στης μπανιέρας το πώμα.

Και σε βγάζω τώρα απ' την ψυχή
και ξεβγάζω την οσμή σου όπως βράζει
το νερό, και αλλάζω εποχή
μια που ο χρόνος στο σαπούνι μου μοιάζει.

I am trying...

2009-08-18T10:07:00.000-07:00

Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν ασχολούμαι με ευτελή πράγματα έχοντας όλη μέρa τα 2 κινητά μου πάνω μου. Οτι δεν είναι βλακεία να αγοράζω αριθμό what s up επειδή έχουν όλοι και ότι έχω πραγματικα αναγκη να μιλαω σαραντα ώρες τη μέρα στο τηλέφωνο και να στελνω του κοσμου τα μηνύματα. Αλλά μούφες. Αφού το ξέρω ότι είναι ανασφάλειες και κρίσεις τρελού αυθορμητισμού, έτσι για να χαλάω τα λεφτά μου. Κρίσεις Αυγούστου στην Αθήνα χωρίς παρέα. Αλλά δεν πειράζει, θα περάσει κι αυτό. Σαν όλα. They all float, darling...

Ειμαι σ ένα ίντερνετ καφέ κι ακούω 14χρονα αγόρια να γελάνε και να προσφωνούν ο ένας τον άλλο τσιφ και να λένε λέξεις που εγώ δεν ξέρω. Σήμερα έμαθα μια πολύ ωραία λέξη. Ασπαίρουσα. Τη διάβασα σ ένα άρθρο. Δεν είμαι σίγουρη τι σημαίνει ακόμα. Κι έμαθα κι ένα ρήμα στ αρχαία. Υπνόω-ώ. Αλλά εσύ δεν μου μιλάς πια για να στο πω. Δε σε νοιάζει. Μα εγώ σε συμπαθώ ακόμα. Κι είναι κρίμα να χαλάς κάτι όμορφο. Δεν κατάλαβα ακόμα γιατί. Και δεν μπορεί να με πιάσει εγωισμός. Δε γίνεται.

Τωρα που γυρισα μ επιασε μια διαθεση για αναμνήσεις. Συνέχεια λέω θυμάσαι αυτό, θυμάσαι το άλλο. Στον εαυτό μου. Ισως γιατι καθε καλοκαίρι περνάω την ίδια φάση. Πεθαίνοντας στην Αθήνα έναν Αύγουστο. Ισως ειναι ο τελευταιος Αυγουστος στην Αθήνα. Μακαρι να είναι. Μακάρι να καταφέρω να φύγω. Να φύγω Παναγία μου... Τι περίεργα που φαίνονται μερικές φορές τα όνειρα των ανθρώπων. Γι αυτό αναπαύει το "Ποιος να ξέρεις στο βλέμμα του πίσω τι κρύβει ο Θεός για μας..."

Δεν ξέρω τι άλλο να γραψω. Πρεπει να φυγω κιολας. Δεν την παλευω με το χαλασμένο pc σπιτι. Χαλια η κατάσταση. Αλλά σήμερα είμαι καλά. Μέσα στη ρουτίνα και στην ανάμνηση και στις σκέψεις που μ' εγκλωβίζουν συχνά πυκνά κατάφερα να είμαι καλά. Δόξα σοι ο Θεός... Αύριο βλέπουμε.

Καλαμάτα, της Παναγίας.

2009-08-15T09:13:00.000-07:00

[Χρονια πολλά σε όλους και μακάρι να μας φωτίζει όλους η Μεγαλόχαρη]

Γυρισα. Μάλλον πρακτικα γυρίζω αύριο. Δεν έχω και πολλά να πω. Απέκτησα ένα νέο αγαπημένο τραγούδι, έχασα μερικούς ανθρώπους απ τη ζωή μου, συνειδητοποίησα κάποια πράγματα, έχω 3 βδομάδες να βάλω παντελόνι, προσπαθώ ακόμα να χαμογελάσω, κάνω εκ νέου οικονομίες κι έχω ξεχάσει να γράφω. Επίσης, μαύρισαν τα πόδια μου απ την αναμονή του τοπικού κτελ Καλαμάτας και περιμένω 2 πράγματα: 1. να δω το Χάρι Πότερ και 2. τη συναυλία είτε του Αλκίνοου Ιωαννίδη στην Καλαμάτα είτε του Φοίβου μου στου Παπαγου. Αντε να δουμε. Κανα άλλο νεο κανείς;; Μα πού έχουν χαθεί όλοι;

ΥΓ πήρα λαπιτόπι

Τανια Τσανακλίδου+Μαρθα Φριντζήλα

2009-07-19T04:16:00.001-07:00

Ημουν έτοιμη να γραψω πολλά. Κατεβατά, γι άσχετο θέμα. Αλλά μπήκα στο youtube να δω κάτι βίντεο της Τανιας Τσανακλίδου αλλά έπεσα πάνω σε βίντεο από εμφανίσεις στο Μετρό το χειμώνα κι έμεινα μ@^@#$. Αλήθεια, αυτό έμεινα. Και μετά όταν μπήκα στο gamato.info να κατεβάσω τίποτα και βρήκα όλο το πρόγραμμα σε mp3 έμεινα πιο μ!%@#@ όχι τόσο με τα torrents αλλά με ένα σχόλιο που είδα. Αυτό εδώ
"Η Τάνια το ΘΗΛΥΚΟ !!! Η Αρτίστα.Η Θεατρίνα και η Ερμηνεύτρια
Η Τάνια με το ανυπότακτο Βιμπράτο (κόντεψε κάποτε να τρελάνει τον Χατζηνάσιο που προσπαθούσε να χαλιναγωγήσει αυτό το Βιμπράτο της)
(1988 "χωρίς ταυτότητα"
Η Τάνια η απρόβλεπτη η Ιδιαίτερη
Η Τάνια η μοναδική ! Μόνο η Χαρούλα τόλμησε να ηχογραφίσει το "Πάτωμα" Το δε... "Αν δεν σ'αρέσει το τραγούδι μου" Καμία άλλη.

Ευχαριστώ πολύ για τον δίσκο."

Πραγματικά, δεν θα μπορούσα να είχα αποδώσει καλύτερα τον ενθουσιασμό μου για αυτό που είδα την Παρασκευή στο Αττικό 'Αλσος. Αυτές οι 2 θεόμουρλες με την καλύτερη έννοια κοκκινομάλλες απέκτησαν άλλη μία φανατική θαυμάστρια. Η χημεία που έχουν στη σκηνή είναι απίστευτη. Οι φωνές τους γέμιζαν όχι μόνο το θέατρο αλλά και το μέσα μας κόσμο, όλονών. Το πιστεύω αυτό. Τι όρια να έχουν οι φωνές τους; Φοίβο μου σόρι, αλλά ούτε τα δικά σου τραγούδια δεν γέμιζαν έτσι το θέατρο! Και τόση ανθρωπιά, συναισθήματα, δηλαδή η Τσανακλίδου μου έδινε την εντύπωση πως τους αγαπάει τους ανθρώπους που δουλεύουν μαζί της, αφού πήγαινε συνέχεια δίπλα τους, τους κοίταζε με αφοσίωση και θαυμασμό. Μ' αρέσουν οι αληθινοί άνθρωποι και οι Τσανακλίδου-Φριντζήλα μου φάνηκαν κάτι παραπάνω από αληθινές… Τραγούδαγαν σχεδόν 3 ώρες. Κι όταν έφυγαν για τα καλά φώναξε κάποιος από πίσω «Πού πας;» κι ακούστηκε τόσο απελπισμένο, ήταν όμως ρεαλιστικό. Όταν σε γεμίζουν φωνές σαν τις δικές τους πώς μπορείς μετά να ακούσεις μια οποιαδήποτε τυχαία φωνή; Σχεδόν ιεροσυλία… Εγώ έμεινα στο όνειρο. Ποιο όνειρο; Του συναισθήματος που περιέγραφαν αυτές οι φωνές. Έρωτας, έρωτας, αγάπη, ενθουσιασμοί. Και ξανά έρωτας. Δεν μπορώ να βρω άλλη πιο όμορφη λέξη. Αισθάνομαι σαν να μου άνοιξαν καινούριες πόρτες και δρόμους. Έχω πλέον στάνταρ, δεν θα ανεχτώ πια μουσική χωρίς ποιότητα. Και χωρίς βάθος φωνής. Χριστέ μου. Ανατριχιάζω ακόμα ακούγοντας τη Μάρθα Φριντζήλα στο «γυρφτοπούλα στο χαμάμ». Κρυσταλλινη φωνή.

Το τέλος της συναυλίας ήταν απίστευτο. Η οικειότητά τους έπιασε τόπο. Η Τσανακλίδου τραγουδούσε κάτι σε βλαχοπαραδοσιακό και το παραφραζε για να μιλήσει για τους συντελεστες της παράστασης. Όταν έφτασε στη Φροντζήλα είπε «Κι η Μάρθα η Φριντζήλα 3 βρακιά φουρεί, μέχρι να λύσει το να τα άλλα τα κατουρεί» η Φριντχήλα τάχα ταράχτηκε και πηρε το λόγο «Η Τάνια η Τσανακλίδου βρακί πια δε φορεί , ούτε που το αλλάζει, ούτε το κατουρεί!» Αυτό στοίχημα δεν το είχαν προσχεδιάσει! [παλεύω με τον εαυτό μου να μην γραψω αυτή τη λέξη στο ποστ για την Τσανακλίδου, αλλά ήταν Γαματο!] Θέλω να τις ξαναδώ. Μακάρι να χω σύντομα την ευκαιρία. Έκανα μια περίεργη σκέψη. Θέλω να πηγαίνω να βλέπω την Τσανακλίδου όσα χρόνια δουλεύει. Έτσι, να πηγαίνω μια φορά το χρόνο τουλάχιστον. Για να καταλαβαίνω τη ζωή μου. Για να θυμάμαι ότι υπάρχουν δυνατά αισθήματα. Όπως ο έρωτας.

Pablo Neruda-cien sonetos de amor

2009-07-11T13:41:00.000-07:00

I do not love you as if you were salt-rose, or topaz,
or the arrow of carnations the fire shoots off.
I love you as certain dark things are to be loved,
in secret, between the shadow and the soul.

I love you as the plant that never blooms
but carries in itself the light of hidden flowers;
thanks to your love a certain solid fragrance,
risen from the earth, lives darkly in my body.

I love you without knowing how, or when, or from where.
I love you straightforwardly, without complexities or pride;
so I love you because I know no other way

than this: where I does not exist, nor you,
so close that your hand on my chest is my hand,
so close that your eyes close as I fall asleep.

Εντάξει, αυτός ο στίχος απλά δεν υπάρχει! Ειλικρινά όμως, έχω μείνει με στόμα ανοιχτό και μάτια γουρλωμένα! Ο Θεός με φώτισε και δεν πήρα το Λυκόφως αλλά τα 100 ερωτικά σονέτα του Νερούδα! Βρήκα το φως μου, μετά το Βρεττάκο. Μηπως να μάθω και ισπανικά να τα διαβαζω από πρωτότυπο;; Χμμμ....

Θεός, θεός... Pablito <3

Αχ τι κακό....

2009-07-08T03:19:00.001-07:00

Και τι λόγια να βρω να σου πω; Τι τραγούδια να βρω να σου στειλω; Τις ώρες του πόνου, τις μαύρες στιγμές... Κάθομαι απλά σ' έναν υπολογιστή, σ' ένα σκοτεινό δωμάτιο και κοιτάζω σελίδες, και σελίδες και σχόλια και φωτογραφίες δικές του. Εκείνου που δεν υπάρχει πια, που ήταν ένα όμορφο νέο παιδί, 21 χρονών, εκείνου που σου έμοιαζε τρομερά, εκείνου που πάντα γελούσε. Έτσι κατά τύχη, έμαθα ότι πέθανε. Αλλά δεν λέω πια πέθανε, δεν ξέρω αν θα το πω ξανά, γιατί εκείνος απλά έφυγε, μετακόμισε στις γειτονιές των Αγγέλων, κάπου εκεί ψηλά, που έχει Φως και Αγάπη. Γιατί δεν μπορεί απλά να πέθανε. Γιατί κανείς δεν πεθαίνει. Τους κουβαλάμε όλους μέσα μας. Μα είναι κρίμα. Είναι κρίμα κι είν' άδικο, να ξυπνάς ένα πρωί και να μην έχεις πια τον αγγελο δίπλα σου, να μην μπορείς πια να του πεις "Σ' αγαπώ". Αυτά τα σ αγαπώ είναι τα πιο δυνατά, τα πιο μεγάλα και λυπητερά, γιατί δεν πρόλαβες ποτέ να τα πεις.

Λοιπόν, μετακόμισε. Κι ακούγεται τόσο απλό. Μα είναι για πάντα... Πώς με τρομάζει αυτό το για πάντα. Κι ο Θεός που είναι δίκαιος, και όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Εφυγε, μετακόμισε, πάει. ΓΙΑΤΙ; Γιατί; Αφού αγαπάς, κι εσύ και πολλοί πολλοί άνθρωποι. Γιατί, αφού ήταν καλός, την αγαπούσε τη ζωή. Γιατί; Γιατί ήταν κι όχι είναι; Γιατί να υπάρχουν άνθρωποι που μένουν λειψοί, που χάνουν ένα κομμάτι δικό τους; Επειδή έτσι λειτουργεί το πράγμα, δεν διαλέγουμε. Το μόνο πράγμα που ξέρει κανείς σίγουρα είναι ότι μια μέρα θα μετακομίσει. Και θα ναι για πάντα. Μόνο που όταν συμβαίνει ξαφνικά, παθαίνεις ένα σοκ, ταράζεσαι, κλαις, χτυπιέσαι, πονάς, επειδή έμεινες πίσω...

Κι εγώ κάθομαι ακόμα σ' αυτό τον αναθεματισμένο υπολογιστή. Και δεν ξέρω ούτε τι κάνω ούτε τι γράφω. Διάβασα πολλά αντίο, πολλά σχόλια, πολλά δικά σου πράγματα. Ξέρω ότι πονάς. Μα δεν ξέρω τι να σου πω. Ποτέ δεν κατάφερα να κάνω κάποιον να νιώσει καλύτερα. Το μόνο που κάνω είναι να κλαίω κι έκλαψα για τον αδερφό σου, αλήθεια. Μα τι να το κάνεις αυτό; Σου είναι άχρηστο. Λυπάμαι. Μακάρι να είχα να σου πω δυο όμορφα λόγια, να σε κάνω λιγότερο χάλια. Δεν έχω. Σπάω το κεφάλι μου. Αλλά μόνο κλαίω.

Μακάρι να σαι καλά. Κι ο αδερφός σου εκεί που είναι, σίγουρα είναι καλά. Στο λένε όλοι. Θα σε προσεχει πάντα. Ο αδερφός σου. Να το λες, μη σταματησεις να το λες. Εχεις έναν αδερφό. Κι ας μας άφησε. Εχεις έναν αδερφό, θα τον έχεις για πάντα. Τον αγαπάς, πώς αλλιώς. Αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ. Να ΄σαι καλά... Να προσέχεις εσύ 2 φορές...

(Στην Αθανασία για το Σοφοκλάκο της... R.I.P.)

Ψέματα...

2009-07-02T05:37:00.000-07:00

Τέρμα τα θαύματα, τα σινεμά κλειστά
Δεν υπάρχεις πια, δεν υπάρχεις...
όλα τα φώτα σβήνω και κρύβομαι ξανά
Δεν υπάρχεις πια, δεν υπάρχεις...

Ψέματα, ψέματα, πες μου πως είναι ψέμα,
Ένα αστείο χαζό ένα όνειρο
Ψέματα, ψέματα, πες μου πως είναι ψέμα,
Ένα αστείο χαζό εγώ χωρίς εσένα,
Εγώ χωρίς εσένα

Μες στη βουή ξεχνιέμαι
κι ο κόσμος προσπερνά.
Δε με ψάχνεις πια,
δε με ψάχνεις.

Ψέματα, ψέματα, πες μου πως είναι ψέμα,
Ένα αστείο χαζό ένα όνειρο
Ψέματα, ψέματα, πες μου πως είναι ψέμα,
Ένα αστείο χαζό εγώ χωρίς εσένα,
Εγώ χωρίς εσένα

Δε θέλω να θυμάμαι, δε θέλω να ξεχνάω
Δε σε έχω πια, δε σε έχω...
την έξοδο κινδύνου δε βρίσκω πουθενά,
Δε σε έχω πια, δε σε έχω...

Πρόχειρη σημείωση

2009-07-01T03:29:00.000-07:00

Ευτυχώς, τις τελευταίες μέρες μου έρχονται αρκετές ιδέες για αναρτήσεις σε τούτο το έρημο μπλογκ, αλλά δεν προλαβαίνω να τις κάνω πράξη γιατί γράφω κι αλλού, κάπου πιο...private. Anyway, γι αυτό κάνω αυτή τη σημείωση, για να μην ξεχάσω αυτά που θέλω να γράψω.

Λοιπόοον

1. Τα πάρτυ που κάνουν οι άνω των 50 δημόσιοι υπάλληλοι, με μπιφτέκια και τραγούδια του 60
2. Πόσο αντιφατικοί είναι οι άνθρωποι
3. Η τυποποιημένη χρονιά που με περιμένει
4. Τεστ προσωπικοτητας
5. ΟΤΕ

Ίδωμεν. Ή μήπως είδομεν; ή είδωμεν; ή ίδομεν; Καλα, όταν μάθω, θα περάσω μια βόλτα να δώσω κ πανελλήνιες...

Μαλακίες....

2009-06-28T05:02:00.000-07:00

....και ξανά...Μαλακίες... Το μόνο που αξίζει στον κόσμο είναι τα μάτια αυτουνού του τυπά, που δεν παίζει να υπάρχουν. Τίποτα άλλο....

Εθισμός...

2009-06-27T02:56:00.000-07:00

Μου λείπει το facebook. H εξαρτημένη να πουμε... Το σβησα ένα ωραίο πρωί, δηλαδή χτες. Και με τρώνε τα χέρια μου να ξαναμπώ, αλλά όοοοοοοχι, δεν θα το κάνω, γιατί είναι μεγαααααλη εξάρτηση και δεν πρέπει-και καλά-να ζούμε εξαρτημένοι...

Ποια μιλάει εν τω μεταξύ, ο μαστερ της εξάρτησης από όλα σχεδόν... Ε ρε αποτοξίνωση που μου χρειάζεται...

ΥΓ Ευτυχως σημερα βγηκε το Schooligans... Να κι ένα καλό που συνέβη στον κόσμο!

πεταλούδες

2009-06-22T04:12:00.000-07:00

Τις τελευταίες μέρες βλέπω συνέχεια πεταλούδες. Μπορεί να σημαίνει αυτό ότι τα πράγματα θα φτιάξουν; Και τίποτα να μη σημαίνει όμως, δεν πειράζει, όλα καλά, αφού μπορώ ακόμα να βλέπω όμορφα πράγματα και πλάσματα γύρω μου...

Όλα θα φτιάξουν... Sooner or later... :)

Καταρχάς, συγγνώμη....

2009-06-17T02:36:00.000-07:00

Καταρχάς, ζητώ συγγνώμη από οποιονδήποτε δει την προηγούμενη δημοσίευση και πάθει ένα μικρό σοκ με το λεξιλόγιό μου. Ο λόγος που δεν το σβήνω είναι επειδή θέλω κάποια μέρα να κοιτάω τις παλιές αναρτήσεις και να γελάω. Και θα το κάνω. Τέλος πάντων...

Σε όλους σίγουρα έχουν συμβεί κάποια άσχημα πράγματα που απλά δεν μπορούν να πιστέψουν. Δλδ να σε παίρνει κάποιος τηλέφωνο και να σου λέει κάτι που αρνείσαι πεισματικά να δεχτείς. "Ε, ξέρεις, δεν μπορώ να έρθω, κάτι μου έτυχε" Μα πεθαίνω να σε δω, θέλω να παρατησεις τα πάντα για μένα, πονάω, νιώθεις κάτι; "Ξέρεις, πήγα στο τάδε κλαμπ, γνώρισα την τάδε κοπέλα, τη γουστάρω τρελά" κι εγώ τι να σου κάνω ακριβώς; Που δεν βλέπεις μπροστά στα μάτια σου; που ρωτας τι έχω λες και δεν ξέρεις, λες και δεν σου χω πει ποτέ. Λες και δεν μπορείς να καταλάβεις. Μια ζωή εύχομαι να μου κάνανε πλάκα. Να βγαίναμε, να μην μου λεγε μόνο για τις 40 γκόμενές του, να μου κανε απλά πλάκα όταν δεν απαντούσε στα μηνύματα, να μου κανε πλάκα ότι βρήκε κάποια άλλη....

Και πέρα απ αυτό, ήθελα να μου κάνουνε πλάκα όταν βάζουνε τα θέματα σε όλα τα θετικά μαθήματα, ήθελα να ναι πλάκα ότι έγραψα 4 μαθηματικά και στ άλλα κάτω απ τη βάση, ήθελα να ναι όλα ένα χαζό όνειρο το ότι δεν μπορω να βρω που8ενά ησυχία και να σταθώ μόνη μου στα πόδια μου. Ήθελα να ναι όνειρο ότι η ζωή είναι πραγματικά τόσο δύσκολη, πέρα απ τα αστεία. Ότι πρέπει να δώσω πανελλήνιες, να μπω σ ένα πανεπιστήμιο, να το τελειώσω, να βρω δουλειά...

Μακάρι να ήταν όλα μια καλοστημένα πλάκα. Ή απλά εσύ να μην ήσουνα τόσο ο,τι να ναι και να είχες αισ8ήματα για μένα. Αλλά δεν έχεις, και δεν πρόκειται. Κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ. (Κωστάκη αυτό είναι το "πάτημα" που σου λεγα καποτε)

@@

2009-06-16T02:15:00.000-07:00

ti leeeeeeeeeeeeeeees mwrh malaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaakw
mou xeis spasei ki auta pou den exw eisai to pio eleino atomaki pougnwrisa
mexri twra eeeeeeeeeeeeeeeeeeleoooooooooooos gamw pia........

pou katanthsa na milaw ki egw etsiiiiiiiiiii
Tsiou re, Pa pou eisai???

Marry Cassatt

2009-05-22T01:17:00.000-07:00

Αυτές οι μέρες είναι ομολογουμένως περίεργες... Μ' έχει πιάσει μανούρα με το γράψιμο. Όχι το πολύ, ούτε το ιδιαίτερα προσεγμένο κι όμορφο, με το γράψιμο γενικότερα. Χτες πήγα στο Μall με τη Χαχανούλα μου, αλλά δεν ήμουν κι η καλύτερη παρέα. Έπεσε 3αφνικά η διάθεσή μου, από κει που το πρωί τραγούδαγα μπροστά στις καφετέριες το Always on my mind-πρέπει να χα γέλιο-το απόγευμα δεν ήθελα καν να βγω απ' το σπίτι. Αλλά και μέσα τι να κανα; Πόση τηλεόραση πια; Μουσική δεν ακούω. Πόσο άκυρο ίντερνετ; Πόσο να λιώσω στο τρίπτυχο κρεβάτι-καναπές-κουζίνα; Τελικά βγήκα, χωρίς να μιλάω πολύ, χωρίς ν' ακούω πολύ. Βγήκα γιατί έπρεπε. Και στο mall έψαχνα να βρω στα Fnac κατι που θα μου άλλαζε τη διάθεση, ίσως ένα σημειωματάριο που έψαχνα και δεν εύρισκα, ίσως τον έρωτα της ζωής μου να κοιτάει το ίδιο βιβλίο με μένα. Τζίφος. Έκατσα απλά σ' ένα καναπέ και παραδέχτηκα την αλήθεια. Είμαι χάλια. η Χαχανούλα όμως με σήκωσε και μου είπε έλα τώρα που είσαι χάλια κι έκανε ό,τι ήταν δυνατό για να με ζωντανέψει. Κι όταν έπρεπε εκείνη να φύγει εγώ δεν ήθελα να γυρίσω σπίτι. Εμεινα στον Παπασωτηρίου μόνη μου, ως συνήθως, και τότε το βρήκα. Ένα μοβ, μικρό σημειωματάριο που μου κανε κλικ. Κι εγώ του έκανα κλακ γιατί δεν ήταν μαύρο αλλά τελικά το πήρα. Γιατί έτσι.

Γύρισα σπίτι να διαβάσω τη LifO και την Α.V. Όμορφα πράγματα. Δεν γιόρταζε κανείς τόσο κοντινός μου ώστε να είμαι κάπου καλεσμένη. (Κωστάκη χρόνια πολλά κι από δω, παρεπιπτόντως) Κι ύστερα, ήρ8ε η ώρα του Καρυωτάκη. Αποφάσισα να κάτσω μια φορά να δω τη σειρά χωρίς τις προκαταλήψεις του πρώτου επεισοδίου και τις φοβίες των μελοδραματισμών με τα κιλά που είδα φευγαλέα στα επόμενα. Τώρα πια έχουν χωρίσει κι έχουν τραβήξειο καθένας το δρόμο του. Ψέματα. Η Πολυδούρη παίζει να ήταν η πιο κολλημένη ελληνίδα γυναίκα που υπήρξε! Όταν λέμε ότι δεν μπορούσε να το ξεπεράσει το εννοούμε όμως. Μέχρι και στο Παρίσι έφυγε, αλλά τίποτα, εκεί, μουλαρωμένη αγάπη. Όσο κι αν τη θαυμάζω αυτή την τεράστια αγάπη της, δεν μπορώ να μην σκέφτομαι ότι κάπου καταντάει αρρωστημένο. Δεν έζησε τη ζωή της εξαιτίας αυτού του παράλογου συναισθήματος. Κι επειδή είμαι και άνθρωπος που επηρεάζεται εύκολα απ αυτά που βλέπει, ακούει κλπ, έχω ανάγκη να 3έρω ότι αυτή ήταν μια ε3αίρεση, ότι όλα περνάνε με τον καιρό, κι ότι ποτέ δεν είναι αργά για μια νέα αρχή! Γιατί όπως λέει και το άσμα, δεν είναι έτσι η αγάπη, κι εσύ Μαρία μου δεν έψαχνες για αγάπη, έψαχνες κάποιον να λατρεύεις και να πονάς. Δεν πάει έτσι όμως...

Τεσπά, αρκετά με τις κριτικές στις ζωές πε9αμένων ανθρώπων. Ας είναι καλά εκεί που είναι. Εμείς τουλάχιστον έχουμε κάτι ευκαιρίες ακόμα. Και 9α τις αδράξομεν!

Το χω ρίξει στο διάβασμα ε, όχι αστεία! Πολύ διαβάζω! Τόσο πολύ που έχω βγάλει και γενειάδα απ το διάβασμα και τις αλήθειες που λέω. Ειδικά στον εαυτό μου.

Πανελλαδικές

2009-05-12T01:09:00.000-07:00

Παιδιά, σε όσους δίνετε Πανελλήνιες σε...3 μέρες περίπου ήθελα να ευχηθώ καλή τύχη, καλό κουράγιο και δύναμη.

Χρυσάνθη, τυχαίνει να ξέρω-έχω μια υπόνοια ότι έχεις διαβάσει αρκετά έως πολύ τα 2 τελευταία χρόνια και πραγματικά σου εύχομαι να σου έρθουν έτσι όλα ώστε να ανταμειφθούν οι κόποι σου και να κάνεις αυτό που θέλεις όσον αφορά την τριτοβάθμια εκπαίδευση!

Κωστάκη, σου εύχομαι τα καλύτερα και θέλω να με κάνεις proud στην πορεία σου ως ένας διακεκριμένος φυσικός ή κιθαρίστας σε κάποιο εμ... metal band?? xD

Τάκο μου!!!! Ξέρεις πόσο σε λατρεύω και πιστεύω σε σένα! Ξέρω ότι όλα θα τα καταφέρεις στη ζωή σου, γιατί είσαι εσύ, έχεις τη δύναμη που έχεις και θα το πιάσεις απ τα μαλλιά το όνειρό σου για να το κάνεις πραγματικότητα. Εγώ θα είμαι εδώ και το ξέρεις!

Εύχομαι εννοείται και σε όλους όσους ξέρω, αν και δεν υπάρχει περίπτωση να το δουν εδώ πέρα. Λοιπόν, Ιωάννα, Δημήτρη, Άρτεμη, Βάσω, Βιβή, Χρύσα, σας εύχομαι να πάνε όλα δεξιά!! Τα λέμε μετά τις Πανελλήνιες!!

Πάνε μέρες τώρα...

2009-05-12T00:57:00.000-07:00

Όχι, δεν πάνε μέρες τώρα που δεν σου πα σ' αγαπώ, δεν ακούω τέτοια τραγούδια ακριβώς. Πάνε μέρες από τότε που έγραψα τελευταία φορα. Αλλά δεν ξέρω πού να πρωτογράψω. Σε τετράδιο, σε γράμμα, σε email, σε άλλο blog... Θα ήθελα να γράφω παντού. Αλλά όπως λέει και μια φίλη μου, κι η γιαγιά μου αν είχε ρόδες θα ήταν τρόλει. Ειναι πολύ σχετικό, μη το βλέπετε έτσι. Γιατί όλοι μας θέλουμε πολλά πράγματα! Αυτό φυσικά το έχω πει μόνο 1.000.000 φορές εδώ. Ας πούμε κάτι καινούριο-παλιό. Omnia Causa Fiunt. Everything Happens For A Reason. όχι ότι τον ξέρω, ούτε ότι τον καταλαβαίνω. Αλλά έτσι είναι. Εκτός αν είσαι από κείνους τους φιλοσόφους που αμφισβητούν την αμφισβήτηση. Και μετά τους στρίβει.

Τεσπά. Αρκετές ασυναρτησίες και για σήμερα. Στον ύπνο μου είδα ότι ήμουν η Μαρία Πολυδούρη και μάλιστα ότι είχε πεθάνει ο Τάκης μου και είχα πάει και στον τάφο! 'Ημαρτον όμως... Φαίνεται έχω απωθημένο που αυτη δεν πήγε ποτέ στον τάφο του κι εγώ δεν έχω πάει ακόμα. Θα πάω όμως. Soon. Εεεεεεελα ρε Σοφία παιχτάρααααα!!

Nothing much...

2009-04-29T12:36:00.000-07:00

Δεν έχω και πολλά να πω... Είμαι στη διαδικασία που μαθαίνω πού πρέπει να σταματάει η σκέψη μου ώστε να μην έχουμε αντίκτυπα μετά ούτε στη διάθεσή μας, ούτε στον ύπνο μας τον ωραίο, ούτε στο διάβασμά μας. Οπότε, λυπάμαι πολύ, αλλά μερικοί απλά τρώνε σουτ απ τη ζωή μας κι αυτό ήτανε. Κάπως έτσι δεν πάει; Προσπάθησα κι αλλιώς, κι αλλιώτικα, αλλά δεν πήγαινε...

Τώρα πάντως, 'σθάνομαι ότι όλα θα πάνε καλά. (Γεια σου ρε Σάκη ρήτορα!)

Καλημερα

2009-04-13T23:50:00.000-07:00

Καλημέρα και καλό δρόμο. Καλό Πάσχα και καλό κουράγιο. Σε όλους. Πήξαμε στις ευχές. Και στις συνομιλίες μέσω μσν, στα φιλιά, σ αφήνω, θα τα πούμε και ποτέ δεν τα λέμε όπως θα θέλαμε, για όσο θα θέλαμε. Ο καθείς στη δουλειά του, στην παρέα του κι έχουμε το μσν για να λέμε ότι ξέρουμε 2 άτομα παραπάνω, ότι έχουμε κι άλλους φίλους, κι ας μη τους βλέπουμε σχεδόν ποτέ, ας τους μιλάμε όταν μπουν στο μσν και μας μιλήσουν πρώτοι...

Δεν ξέρω γτ μου βγηκε το παράπονο τώρα. Γενικά όταν μου λείπουν κάποιοι άνθρωποι τα παίρνει όλα η μπάλα. Αλλά δεν μπορούμε να έχουμε όλα όσα θέλουμε, σωστά; Αν είμασταν τέλεια ευτυχισμένοι θα βαριόμασταν. Ας κρατιόμαστε λοιπόν απ την ανησυχία, το παράπονο και την ελαφριά αχρηστία στον κόσμο για να μην πλήξουμε. Κι ας περάσουμε ένα Πάσχα μακριά, έξω απ τη χωρα των προβλημάτων μας, νομίζοντας ότι θα εξαφανιστουν όπως ήρθαν...

Καλαμάτα..Θα μου λύσεις τα προβλήματα; Θάλασσα....θα μου πάρεις τον πόνο μου; Σύννεφα... θα μου φέρετε κάτι καινούριο; Ουρανέ... θα μου δώσεις 2 ποιήματα;

Sunexeia

2009-02-28T13:06:00.001-08:00

Gia tous neous koinwnias, h apla egw emeina olh mera mesa diavazontas adrian mole kai mou xei salepsei?? An analogistei kaneis oti palia sixainomouna ekfraseis tupou o,ti na nai kai twra dutuxws m ekfrazoun kata koron, den tha vgalei kalo sumperasma gia mena. Opws leei ki o foivos mou, "kai tou xronou, opws fetos, to flouri tha to vroune oi alloi kai gia sena tha meinei monaxa h krepalh" gia to o,ti na nai zoume loipon? H gia kati allo? TO kati allo?

Otinanismos

2009-02-28T12:53:00.000-08:00

Loipon, loipon, afto einai to prwto arthro pou anevazw mesw kinhtou, opote tha nai upervolika mikro, alla arketa safes ws pros to periexomeno. Opws egrafa ena gramma se mia filh mou, thimithika kapoia pm se msn kai facebook peri kinhmatos otinanismou. Pragmati, h frash o,ti na nai kai h antistoixh sumperifora exoun eisvalei sth zwh mou edw ki ena mhna. Kai ap o,ti vlepw exoun eisvalei kai stis zwes twn allwn. Mhpws loipon o otinanismos einai ena uparkto reuma ths epoxhs san apotelesma mias exthrikhs gia to

Ανόητες ανάγκες

2009-02-21T03:30:00.000-08:00

Θυμάμαι πέρσι, στο περίφημο εκείνο μάθημα της Οικονομίας, που κόντευε να με πάρει ο ύπνος τις περισσότερες φορές, κάναμε λόγο πολλές φορές για πλασματικές ανάγκες, τις οποίες ο άνθρωπος χρειάζεται πραγματικά να ικανοποιήσει για να απιβιώσει, αλλά κάπως τα καταφλερνει και τις φορτώνεται. Τώρα τελευταία, με τριγυρίζει κι εμένα μια ανάγκη, την οποία δεν μπορώ να ικανοποιήσω, προς μεγάλη μου δυστυχία. Αλλά έρχονται στιγμές που αναρωτιέμαι, μήπως πρόκειται για πλασματική ανάγκη και κατα συνέπεια πλασματική δυστυχία; Πώς γίνεται να βρίσκομαι εξαρτημένη από 2 μάτια, τα πιο όμορφα μάτια του κόσμου παρεπιπτόντως, από μια φωνή, από ένα άρωμα; Πριν εξαρτηθώ δεν ζούσα μια χαρά, δεν επιβίωνα; Δεν είχα μια καθωσπρέπει καθημερινότητα και έναν ήσυχο ύπνο; Υποθέτω πως ναι. Αν και μπορώ να πω πως η καθημερινότητα μου ήταν πολύ πιο πεζή και ήρεμη, αλλά τουλάχιστον πιο βαρετά εύθυμη. Τώρα έχει αποκτήσει ένα δυσάρεστο σασπένς. Λόγω εξάρτησης. Μήπως όμως πρέπει να το πάρω χαμπάρι ότι αυτη η εξάρτηση όπως την ονομάζω δεν υπάρχει, παρα ως ένα παιχνίδι του μυαλού το οποίο μπορώ πολύ εύκολα να περιορίσω και να σταματήσω; Ισως.

Στα θρησκευτικά πάλι κάπου γράφει ότι η ύπαρξη του θεού επιβεβαιώνεται από την ψυχολογία διότι η μόνη εξήγηση του γιατί ο άνθρωπος πάντα επινοεί θεότηες για να πιστεύει σ αυτές, είναι η ύπαρξη του Θεού. Η κάπως έτσι. Αρα και η ύπαρξη της ανάγκης σημαίνει ότι κάποιος κάπου κάποτε μπορεί να ικανοποιήσει αυτη την ανάγκη; Δεν το πιστεύω. Θα θελα να το πιστεψω. Αλλά εμένα η ανάγκη μου μένει ανάγκη, ανόητη ανάγκη γιατί δεν μπορεί να ικανοποιηθεί, άρα είναι τζάμπα μάγκας, τζάμπα υπάρχει, τζάμπα με βασανίζει. Ας τη φονεύσουμε λοιπόν τη ρημάδα την εξάρτηση, κι ας γυρισουμε πάλι στα παλιά, βαρετά εύθυμα αστεία και στις παλιές αγάπες που πάνε στον παράδεισο. Πού είναι ο Καρυωτάκης μου λοιπόν; Ή ο Βρεττάκος; Ή οποισδήποτε άλλος για να με κάνει να ξεχάσω; Εξαρτήσεις και βλακείες... Σαν ανάπηρη με κάνουν κι αισθάνομαι, γιατί κυκλοφορώ μονίμως μ ένα μέρος του μυαλού κατειλημμένο, με μισή καρδιά και καθόλου διάθεση. Τι να το κάνεις. Ανόητες ανάγκες όσες δεν μπορείς να ικανοποιήσεις. Φέρτε μου μια θηλιά να την πνίξω κι ένα βιβλίο να ξεχαστώ...

Why I hate Valentine s Day??

2009-02-13T14:15:00.000-08:00

But ain t it obvious?? Για τον ίδιο λόγο που σιχαίνομαι την πρωτοχρονια, σιχαίνομαι και τη 14η Φλεβάρη. Πάλι καλά που δεν υπάρχει κανονικός άγιος γιατί....θα το πω, γαμώ τον Αγιο Βαλεντίνο!! (τελευταία έχω μια ροπή προς εξίβρηση οποιοδήποτε πράγματος μιλάει, περπατάω, ή απλά αναπνέει.) Μου την δίνουν κάτι τέτοιες μέρες. Γιατί κάθε φροά είμαι μόνη μου κι αναρωτιέμαι γιατί να είμαι πάλι μόνη μου. Κι εκεί αρχίζουν όλα τα ωραία, τα ψυχολογικά, οι φοβίες, τα κόμπλεξ, όλα μαζί διαλέγουν την κατάλληλη ώρα για να βγουν και εγώ βυθίζομαι σε θάλασσες επικίνδυνες. Κάνω ανασυγκρότηση δίσκων και δεν καταφέρνω ποτέ να τελειώσω τη διαδικασία και να ταχτοποιήσω τις σκέψεις μου. Μένουν σκόρπιες, ασύνταχτες, άχρηστες, επίπονες. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα, άρα δεν είμαι τίποτα. Κι αφού δεν είμαι τίποτα τώρα, θα μείνω για πάντα ένα τίποτα μόνο του, χωρίς εξέλιξη, χωρίς ταίρι, χωρίς παρόν και μέλλον. Δεν ξέρω τίποτα. Κάθε μέρα είναι χειρότερη απ την προηγούμενη γιατι ουσιαστικά δεν είναι διαφορετική. Κάθε πρωί οι ίδιες σκέψεις, κάθε βράδυ οι ίδιες αγωνίες. Βαρεθηκα αυτη την προσποιητη ποικιλία. Πότε φεύγουμε για το άπειρο; Πότε θα σταματησω να κάνω τα ίδια λάθη και να χτιζω μόνη μου εμπόδια για την ευτυχία μου; Πότε αντί να παραπονιέμαι θα πάρω την κατάσταση στα χέρια μου; Και πότε θα σταματήσω να πληγώνω τους ανθρώπους που αγαπώ επειδή φοβάμαι μην τους χάσω και δεν ξέρω πώς να φερθώ; Καταραμένες αποστάσεις, καταραμένε εαυτέ. Χάθηκε να ήσουν έτσι να ήσουν αλλιώς; Κάτι πιο συμπαθητικό, πιο σουλουπωμένο. Κάτι καλύτερο. Υπάρχουν ώρες που δεν μ αρέσει να είμαι εγώ. Λογικό δεν είναι; Αλλά είναι πολλές αυτές οι ώρες, είναι σχεδόν όλες οι ώρες μου. Με βαρέθηκα. Ολο λόγια, λόγια, λόγια, πού είναι οι πράξεις μου; Ειμαι το παραδειγμα μου προς αποφυγή. Πότε θα βάλω επιτέλους μια τελεία, μια μεγάλη τελεία, πότε θ αλλάξω σελίδα και θα κάνω μια καινούρια αρχή;;

Με βαρέθηκα, τα ψέματα, τις υπερβολές μου, φεύγω...
ΥΓ. Κι όλο σε θέλω και σε σκέφτομαι, ποια η μοίρα μου μακριά σου;
Μ αν μείνω, ποια θα είναι η ζωή, ο ρόλος μου κοντά σου;
Βλαμμένα στιχάκια. Δεν μ αρέσει να γράφω με ομοιοκαταληξίες....

Βλακείες της στιγμής

2009-01-17T01:26:00.000-08:00

Περπάτησα πολύ
σε δρόμους δίχως φώτα
και βρήκα ανοιχτή
της μοναξιάς την πόρτα
παιδευτηκα πολύ
στα όνειρα τα ξένα
ήθελα σαν τρελή
εσένα η κανένα

πάντα, επιμένω, περιμένω
ένα σου σημάδι
μέσα στο σκοτάδι
μένω & επιμένω
πάντα περιμένω
το δικό σου χάδι
θέλω μόνο...

σ'αγαπώ,σ' αγαπώ
θέλω να σε δω
στο δικό σου φιλί
να παραδοθώ
σ' αγαπώ, σ' αγαπώ
και γι' αυτό μπορώ
όνειρα τρελά να κανω...

ξενύχτησα πολύ
για χάρη σου μωρό μου
δεν έπαψα στιγμή
να σ' έχω στο μυαλό μου
παιδεύτηκα πολύ
στα όνειρα τα ξένα
ήθελα σαν τρελή
εσένα η κανένα...

Τις τελευταίες μέρες σκέφτομαι τους ορισμούς διάφορων εννοιών. Πχ της έννοιας έρωτας. Και της έννοιας crush. Και της αγάπης, της ερωτικής. Ποια η διαφορά μεταξύ έρωτα και crush?? Που λένε οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι. Το crush το ξεχνάς αμέσως ενώ ο έρωτας μένει και σε βασανίζει; Μα εγώ νόμιζα ότι αυτή είναι η διαφορά έρωτα και αγάπης. Ή μήπως η διαφορά τους είναι ότι η αγάπη είναι ενδιαφέρον για τον άλλο, να ναι καλα, να γελάει κλπ ενώ ο έρωτας περιλαμβάνει την έννοια του πάθους; Το crush ειναι αυτο που κάνει τους ανθρώπους να κάνουν 1-night-stand? Κι ο έρωτας να ονειρεύονται; Κι η αγάπη τι κάνει; Τους κρατάει παντρεμένους 30 χρόνια; Γιατί νομίζω ότι μετά από 30 χρόνια τον βλέπεις πια σαν αδερφό σου τον άλλο. Η μόνο οι δικοι μου το χουν πάθει αυτό?? Και πώς καταλαβαίνεις αν το crush σου μεταλάσσεται σε έρωτα; Εχει κανείς καμία ιδέα πάω σ αυτά, να με διαφωτίσει κι εμένα;;

Just drop it...

2009-01-04T12:14:00.000-08:00

Απλά κόφτε το. Μέχρι και τα 5άχρονα παιδάκια έχουν πια εμπεδώσει ότι ο πόλεμος δεν έχει ποτέ καλό αποτέλεσμα. Το δώρο θέλει αντίδωρο, με άλλα λόγια, αν πας να τη φέρεις σε κάποιον, θα θέλει κι αυτός να στη φέρει όταν σταθεί στα πόδια του ή θα το κάνουν οι σύμμαχοί του αντί γι αυτόν. Και τι θα κερδίσετε; Λίγα λεφτά παραπάνω, λίγα σπίτια, λίγα κότερα, λίγα ναρκωτικά ποτά γυναίκες, μια ζωή φάντασμα. Το βράδυ κοιμάστε άραγε, εσείς που έχετε την ευθύνη για το θάνατο τόσων αθώων, τόσων παιδιών, τόσων γονιών που αφήνουν πίσω ορφανά, τόσων παιδιών που δεν θα μπορέσουν καν να κυνηγήσουν τα όνειρά τους. Εσείς, ηγέτες κρατών, εσείς που υποτίθεται πως σας έχουμε εμπιστοσύνη, εσείς που φροντίζετε για το καλό των πολιτών, απορρίπτετε κάθε πολιτισμό, κάθε λύση, γυρνάτε στα αρχαία χρόνια. Πόλεμος. Με όπλα, κρυφά, φανερά, σώμα με σώμα, πόλεμος με όλα τα μέσα. Με αφορμές κι αιτίες, πόλεμος. Κρύβεστε πίσω απ το δάχτυλό σας, από θρησκείες, από κόμματα κι οργανώσεις. Συμφέροντα. Άπληστοι άνθρωποι, όλοι εσείς οι άπληστοι άνθρωποι, κοιμάστε τα βράδια; Δε φτάνουν στα αυτιά σας οι κραυγές των θυμάτων, δεν βλέπετε, δε διαβάζετε, δεν προσέχετε;

Στο κάτω κάτω, τι χρειάζεται ο άνθρωπος για να ζήσει; Λίγη τροφή, μια στέγη που να μην μπάζει βροχή κι αέρα και λίγη ζέστη. Κι ανθρώπους, χρειάζεται κοντά του ανθρώπους, αγάπη. Εσείς; Εσείς τι κάνετε; Παίρνετε απ τους άλλους τα βασικά για να 100πλασσιάσετε τα δικά σας κι αποκλείετε το πιο βασικό. Την ΑΓΑΠΗ. Αν ξέρεις να αγαπάς, δεν σκοτώνεις για πράγματα. Δεν σκοτώνεις για τίποτα. Απλά εύχεσαι να έχεις τα βασικά, να επιβιώνεις και κοιτάς να βοηθάς όπως όπως και τους άλλους. Όχι να τρως απ το πιάτο τους και να τους πετάς, δεν τους χρησιμοποιείς για να ανέβεις. Τους εκτιμάς και τους χρειάζεσαι. Κύριοι υπεύθυνοι του πολέμου, παρακαλώ σταματήστε τον πόλεμο, παρακαλώ βάλτε μυαλό, δεν προχωράει έτσι ο κόσμος, δεν λύνετε κάτι, απλά επαναλαμβάνετε την ιστορία.

Καλη χρονιά

2009-01-01T13:14:00.000-08:00

Where are you?? Damn, c'mon, tell me, where are you?? Όταν σε ψάχνω, όταν σ' αναζητώ, όταν το μόνο πράγμα που θέλω κοντά μου είσαι εσύ, πες μου, πού είσαι; Πού να σε ψάξω; Σε ποιο όνειρο, σε ποια αλήθεια; Υπάρχεις; Κι αν υπάρχεις γιατί δεν εμφανίστηκες ποτέ; Κάθε φορά ένα δάκρυ, κάθε φορά μια απάτη και κάθε φορά εγώ είμαι που σε ψάχνω και σε χρειάζομαι. Κάθε φορά μια υπόσχεση του κόσμου σε μένα. Οποιος θέλει κάτι πολύ, πάρα πολύ, στο τέλος θα το αποκτήσει. Ψέματα. Είσαι το μόνο που θέλω, αλλά ποτέ δεν καταφέρνω να σε βρω...

ΥΓ. Δεν ειναι γράμμα στον Αγιο. Αφιερωμένο στην Αλήθεια και στην Αγάπη..

Μωρά και ομπρέλες

2008-12-27T05:09:00.000-08:00

Εχασα την ομπρέλα μου! Πήγαμε στο νοσοκομείο Αλεξάνδρα με τη μάνα, να δούμε το μωρό του ξαδέρφου μου. Όχι, δεν γέννησε αυτός εννοείται, αλλά τη γυναίκα του δεν τη λέω ακριβώς ξαδέρφη. Έχουμε και καμια 15αετία διαφορά, καταλαβαίνετε. Μια χαρά πήγαμε, μεσα στη βροχη μεν αλλα χωρίς ιδιαίτερες ταλαιπωρίες, μια χαρά είδαμε το μωρό-πω πω! Μια γλύκα ήτανε, απίστευτο!! Τόσο μικρό! Φόραγε και κίτρινο φορμάκι. Κοιμότανε όταν πήγαμε. Η μάνα το πήρε αγκαλιά, χαμπάρι αυτό. Ούτε να κλάψει ούτε τίποτα. Χασμουριόταν μες στον ύπνο του, έβγαζε και κατι φωνούλες, πήγαινε να κλάψει σε κάτι φάσεις και τα παιζα εγώ, αλλά ευτυχώς δεν έκλαψε. Και ρε φίλε, γέλαγε στον ύπνο του!! Σοβαρα, σε κάποια φάση γέλαγε πολύ! Μα γιατί; Δεν το ξερα ότι τα μωρά στον ύπνο τους γελάνε. Θα βλεπε όνειρο μάλλον. Αλλά τι; Αφού δεν έχει δει τίποτα απ τον κόσμο, τι μπορεί να ονιερευόταν και να του άρεσε κιόλας; Αμνιακά υγρά; Σόρι κιόλας, αλλά αυτά έχει δει μόνο. Α, μπορεί να ονιερεύταν ότι τρώει, γαιτί αυτό το χει εμπεδωσει εδώ και τρεις μέρες. Και πρέπει να το χαίρεται γιατί τρώει κάθε 3ωρο!!

Τέλος πάντως, φύγαμε κι απ το νοσοκομείο, απ όπου πήραμε τις ομπρέλες μας. Βρήκαμε εύκολα ταξί, φτάσαμε σύντομα σπίτι. Πριν μπούμε κάνω εγώ "πού είναι η ομπρέλα μου;" Ε, παει η ομπρέλα μου! Στο ταξί πρέπει να την άφησα. Κρίμα, κι ήταν ωραία ομπρέλα. Ασπρο και γαλάζιο καρό. Πολύ μ άρεσε. Και το κακο ειναι οτι δεν ειναι η πρώτη φορά που χάνω ομπρέλα! Το κάνω συχνά... Αντε τώρα να τρεχεις να παίρνεις ομπρέλα. Κι αν βρέχει;;

(Εγώ πότε 9α γίνω μάνα;)

Merry Christmas everyone

2008-12-25T07:30:00.000-08:00

Λοιπόν, λοιπόν, ξαναγράφω κι εγώ σ' αυτό το έρημο το ιστολόγιο. Δεν ξέρω αν το κάνω επειδή νομίζω ότι πρέπει να το κάνω, δηλαδή επειδή έχω ένα ιστολόγιο πρέπει και να γράφω σ΄ αυτό ή επειδή ζηλεύω τους άλλους που γράφουν πολλά ή επειδή κάθομαι στον υπολογιστή και ουσιαστικά δεν κάνω τίποτα. To Facebook είναι μια κοροϊδία τελικά. Μόνιμα ανοιχτό το χω και ψάχνω απελπισμένα κάποιον να ανανεώσει την κατάστασή του, να ανεβάσει καινούριες φωτογραφίες, να ασχοληθεί με αυτά που έχω ανεβάσει εγώ. Να καταλάβω ότι υπάρχω και ζω ας πούμε. Μόνο που προσπαθώ να το κάνω με το λάθος τρόπο.

Το πρωί μου σπάσανε σχεδόν τα νεύρα γιατί δε ξύπνησα στις 6 να πάω εκκλησία στις 7, αλλά ξύπνησα 8 παρά και πήγα 8 και. Βιαζόμουνα, βιαζόμουνα, εκνευριζόμουνα χειρότερα, και "μάνα έχεις κανα καλσόν; Το δικό μου πρέπει να ναι στ άπλυτα!". Αυτό που με τάραξε πιο πολύ όμως ήταν ότι κατάλαβα ότι βιαζόμουνα γιατί όλοι οι άλλοι θα είχαν πάει νωρίτερα, θα έλεγαν τα κορίτσια "Μα πού είναι η Χαρά; Γιατί άργησε;" κι η κατηχητρια είχε πει πως θα είμασταν ευτυχισμένες αν πηγαίναμε απ τις 5.30. Αλλά εγώ τόσον εγωισμό πού να τον βάλω; Που πήγα γρήγορα γρήγορα για να μη βγουν καλύτεροί μου οι άλλοι που δεν πήγαν; Σύγκριση, σύγκριση, παντού σύγκριση. Για να μπορέσω να ζήσω...

Χριστούγεννα... Και πάλι δεν ξέρω τι θέλω απ τη ζωή μου. Να φύγει όλος αυτός ο εγωισμός από πάνω μου. Δεν μου κάνει καλό, δεν κάνει καλό σε κανέναν. Αλλά είναι και πάθος. Αν δεν ζηλεύεις, αν δε θυμώνεις δεν είσαι ζωντανός. Δεν μπορείς μονάχα να αγαπάς. Ολα έχουν τα αντίθετά τους. Θεός-Διάβολος, Γιν-Γιανγκ, κακό-καλό, αγάπη-μίσος. Αν δεν υπάρχει μίσος μπορεί να υπάρξει αγάπη; Σε μια τέλεια κατάσταση. Μα τέλεια κατάσταση δεν πρόκειαι να υπάρξει. Οχι, θα υπάρξει η Δευτέρα Παρουσία. Και θα τελειώσουν όλα; Η τελειότητα φέρνει το τέλος... Ή μήπως όχι;

Μ΄ έχει βαρέσει άσχημα η φιλοσοφία. Μου τη δίνουν όλα αυτά τα διλήμματα. Όλη την ώρα γυρίζουν στο μυαλό μου ερωτήσεις, αμφιβολίες, από δω κι από κει. Απ την άλλη λέω κάτι πρέπει να πιστεύω, κα΄ποια σταθερά να έχω. Believe είπε ο Αη Βασίλης στο παιδάκι σε μια Χριστουγεννιάτικη ταινία. Και του έκανε καλο που πίστεψε. Κι εμενα καλό θα μου κάνω. Αγάπη, αγάπη. Πώς να τη φτάσω; Πώς να το βγάλω από πάνω μου; Κάπου διάβασα ότι πρέπει να μπορώ να δικαιολογήσω γιατί κάνω αυτά που κάνω, αλλιώς είναι μάταια. Μα δεν μπορώ να δικαιολογήσω γιατί ζω...

PS Η Virginia Woolf τουλάχιστον τρελαινόταν κανονικά, άκουγε φωνές κλπ. Εγώ δεν έχω καν την πολυτέλεια της τρέλας. Είμαι καλά. Τα χω όλα. Αλλά πάντα κάτι μου λείπει...

Neura m

2008-10-05T06:51:00.000-07:00

Neura m.... Polla neura....
Gt??

1. Smr einai h giorth m kai den me 8umh8hke kanenas sxedon
2. to email m st yahoo den anoigei to vlammeno kai den 3erw gt
3. to dsl ta pai3e, me petaei e3w akouson akouson
4. exw mia ais8hsh oti oloi mantipa9oune
5. kapoios me diegrapse ap t myspace kai th zwh t genikotera k m tn exei dwsei....
6. kapoios me pairnei me apokrupsh sto kinhto kai mou xei spasei na mhn pw ti. To kleisa ki egw ki hsyxasa....

Xreiazomai kati allo?? Ta tetrimmena tipou I m fat, I m short I m nothing na mhn t analusw. Kamia prosfora gia ntantema?? Cuz that s what I need....

Βαρεθηκα σου λέω

2008-09-29T04:49:00.000-07:00

Βαρέθηκα.
Βαρέθηκα να περιμένω να μου μιλήσεις.
Βαρέθηκα να κάνω τον παλιάτσο για ένα σου βλέμμα.
Βαρέθηκα να κάνω το σκυλάκι για να μην ξεχάσεις ότι υπάρχω.
Βαρέθηκα να μετράω τη χαρά και το γέλιο μου ανάλογα με το πόσες φορές μου μίλησες, πόσες φορές σ έκανα να γελάσεις.
Βαρέθηκα να περιμένω πάντα στη γωνία, σαν το τιμωρημένο, επειδή δεν ευκαιρείς, είσαι και πολύ busy άτομο και δεν σου φτάνει ο χρόνος για να περάσεις λίγο και μαζί μου.
Βαρέθηκα να μαντεύω τι χρειάζεται για να με συμπαθήσεις.
Βαρέθηκα. Κουράστηκα. Σε βαρέθηκα και με κούρασες.
Δεν είμαι ούτε παλιάτσος, ούτε ένα παιδάκι που ζει μονάχα για να του μιλάς εσύ, η μεγάλη, η άπιαστη, εσύ. Και δεν είμαι χαζή. Μπορείς να πιστεύεις ό,τι θέλεις, αλλά εγώ θα σου δείξω ότι δεν είμαι χαζή. Απλά κάνω ότι δεν καταλαβαίνω.

Δεν σε χρειάζομαι, πάρτο χαμπάρι. Δεν είμαι το κατοικίδιό σου, δεν θα κάνουμε πάντα αυτό που θες εσύ.
Από δω και πέρα θα κάνω πάντα αυτό που θέλω εγώ. Δεν με νοιάζει ποια τι θέλεις, τι κάνεις, αν μου μιλάς. Εσένα έτσι κι αλλιώς ποτέ δε σ ένοιαξε.

Σε βαρέθηκα. Κι αν ποτέ παρατηρήσεις ότι λείπω, ότι κανείς δεν τρέχει πια πίσω σου, έλα να μου πεις ένα γεια. Να σαι σίγουρη πως δεν θ απαντησω....

Μου βαφουν το μπαλκόνι

2008-09-18T04:22:00.000-07:00

Ναι, αυτη είναι η πικρή αλήθεια. Είναι έξω 2 μπογιατζήδες και μου βάφουν το μπαλκόνι! Άκουσον άκουσον! Και όχι μόνο το δικό μου αλλά και τα άλλα 7 μπαλκόνια της πολυκατοικίας! Για το χρώα μη ρωτήσετε, ένα φρικτό σομόν. Προτιμώ το...μαύρη μαυρίλα πλάκωσε μαύρη σαν καλιακούδα που ήταν πριν. Άκου σομόν. Ορεξη που την έχει ο κόσμος. Θα ρθουν κι αύριο λέει, πρωί πρωί με την τσίμπλα στο μάτι, πριν καν φάμε άνα μπωλ με fitness, δηλ στις 7.30, να τελειώσουν τη δουλειά. Να μας κάνουν τον κόσμο σομόν. Ωραία....

Δεν ήταν η τέλεια μέρα σήμερα. Για την ακρίβεια δεν ήταν καθόλου ωραία. Ξεκίνησε με κλάματα και τέλειωσε με υστερικά γέλια. Ανώμαλα πράγματα. Αλλά συνηθισμένα δυστυχώς. Χτες είχα 6 ώρες φροντιστήριο, σήμερα 2. Ισως βρω χρόνο να κάνω ένα μπάνιο σαν άνθρωπος, σαν άνθρωπος με μαλλί αφανέ. Δεν επιράζω. Μια ζωή θα το χω, ας το πάρω απόφαση. Αφού αποφασίσω τι χρώμα το θέλω. Και τι σχήμα. Και τι μήκος. Κι ό,τι άλλη βλακεία μου κατέβει.

Είμαι κλεισμένη στο δωμάτιο του bro μου μέχρι να φύγουν οι monsieurs de bogiatzi. Κάπως πρέπει να σκοτώσω την ώρα μου. Μα γράφοντας αυτές τις βλακείες δεν τη σκοτώνω απλά, τη δολοφονώ στην ηλεκτρική καρέκλα. Δεν έχω κανέναν να μιλήσω. Κι αν είχα μπορεί να μην ήξερα τι να του πω. Θα του λεγα μάλλον για τη ζωή. Που ώρες ώρες ψάχνω να βρω το νόημά της. Είδα προχτές ένα όνειρο και τρόμαξα. Είδα ότι έγραψα στις πανελλήνιες 11 στην έκθεση κι 11.000 μόρια γενικότερα. Σημαδιακό; Δεν ξέρω, πάντως ήθελα να πεθάνω. Η ζωή μου είχε τελειώσει. Είχα αποτύχει. Αν γίνει και στην πραγματικότητα αυτό; Τι; Θα πεθάνω στ αλήθεια; Μήπως να το κάνω από τώρα να τελειώνουμε; Να γλιτώσω και τους δικούς μου απ τα 6000 ευρώ στα φροντ. Τα έξοδα της κηδείας δεν θα είναι τόσα φαντάζομαι. Στ αλήθεια όμως, τι θα γίνει αν αποτύχω στις πανελλήνιες; Δε θ αντέξω να ξαναδώσω. Αλλα δεν έχω κι άλλη επιλογή. Να δουλέψω; Να κάνω τι, να βράζω αυγά; Το μόνο που ξέρω να κάνω είναι να διαβάζω αλλά κι αυτό δεν το κάνω καλά. Οπως Εκείνη. Εκείνη είναι πάντα τέλεια. Ενώ εγώ είμαι πάντα χάλια. Εκείνη γράφει 20 κι εγώ κάθε φορά κλαίω γτ τα ήξερα αλλά τα σκάτωσα. Γιατί είμαι εγώ κι εγώ πάντα αυτό κάνω. Αυτό ξέρω να κάνω.

Μα πες μου, αν δεν είμαι πουθενά καλή, αν δεν έχω μέλλον μπροστά μπυ γιατί είμαι εδώ; Γιατί γράφω; Γιατί μου χει δώσει ο Θεός όσα μου χει δώσει; Μου λένε πως υπάρχει λόγος για όλα όσα συμβαίνουν. Υπάρχει λόγος που πάντα τα σκατώνω. Υπάρχει λόγος που δεν ξέρω τι κάνω και κάνω μόνιμα βλακείες. Υπάρχει λόγος που δεν είμαι όμορφη, δημοφιλής, αστεία, ευφυής. Υπάρχει λόγος που είμαι τόσο εγωίστρια που θέλω πάντα να βγαίνω υπεράνω και ανώτερη μα ξέρω μέσα μου ότι δεν είμαι. Υπάρχει λόγος....

Κάτι δεν μου λέτε σωστά. Και βαρέθηκα ν ακούω τις βλακείες σας. Κάνω τις δικές μου χωρίς εσάς. Τελείώνετε. Σας πήρα χαμπάρι.

2008-09-08T02:53:00.000-07:00

Χτες το βραδυ γύρισα απο το Πήλιο. Είχαμε πάει για 3 μέρες, ή μάλλον δυόμιση, με την Κατασκήνωση. Δεν ξέρω ακριβώς γιατί πήγα, αφού ήξερα ότι η παρέα μου δεν θα πήγαινε. Μάλλον με τράβηξαν τα καλά λόγια για την υπέροχη φύση του Πηλίου, την οποία δυστυχώς θαυμάσαμε μόνο μέσα από το πούλμαν και το Μουτζούρη, άντε κι απ το τέταρτο που περπατήσαμε στα-ασφαλτοστρωμένα-Χάνια. Αλλά τι να σου κάνει αυτό; Εγώ ήθελα να μας αφήνουν τουλάχιστον ένα δίωρο κάθε απόγευμα, όχι μες στο νταλα ήλιο, να περοπατάμε μες στο δάσος κι έτσι. Να τη νιώθεις τη φύση πλάι σου, κοντά σου, μέσα σου! Οχι να τριγυρνας σαν τον κινέζο με τη φωτογραφική στο χέρι και να βγάζεις ό,τι σ αρέσει... Από μακριά... Τι έλεος..

Ισως πάλι να πήγα στην εκδρομη για να δω ξανα κάποια πρόσωπα που μου είχαν λέιψει πολύ κια ξέρω πως δεν θα έχω ξανα την ευκαιρία να τα δω και πόσο μάλλον να τους μιλήσω στο χαλαρό μέχρι του χρόνου. Ίσως το χω ανάγκη να βρίσκομαι κοντά τους. Ισως και να λέω βλακείες, δεν το χω ψάξει. Δεν ξέρω. Ακούγεται λίγο κουλό το "πήγα στην εκδρομη για να δω την τάδε και την τάδε γτ μου λείπουν πολύυυυυυυυυυυυυυ", δεν νομίζετε?? Αλλά εγώ αυτό έκανα. Μόνο που η μία τάδε δεν εμφανίστηκε και η άλλη τάδε...ήταν μονίμως απασχολημένη. Βλέπετε η άλλη τάδε είναι εκείνη στην οποία όλοι θέλουν να μιλάνε, στην οποία όλοι θέλουν να βρίσκονται κοντά. Είναι εκείνη που όλοι λατρεύουν. Εγώ λοιπόν, δεν είμαι τίποτα ξεχωριστό. Οπότε δεν της μίλησα καθόλου. Δεν είχα αυτό το δικαίωμα. Ολοι ήθελα ένα λεπτό απ το χρόνο της, να της κλέψουν μια λέξη, ένα χαμόγελο, ένα αστείο. Μαζί τους κι εγώ. Αλλά δεν τόλμησα. Προτίμησα να χαρίσω σε άλλους το δώρο του να βρίσκονται κοντά της, να μην την κουράσω με την παρουσία μου και τις ανούδιες κουβέντες που θα έλεγα, μιας κ κάθε φορά που θέλω να της πω κάτι ουσιώδες το μυαλό μου σταματάει. Προτίμησα να την κοιτώ από μακριά. Κλείστηκα μέσα σε μια σιωπή, έβαλα ένα χαμόγελο πρόχειρο κι έκανα πως διασκεδάζω με τους άλλους, πως είμαι ευτυχισμένη, πως όλα είναι όμορφα. Μα δεν ήταν τίποτα όμορφο. Τίποτα χωρίς το δικό της χρώμα. Μα γιατί; Γιατί εγώ να την αναζητώ για να μπορώ αν είμαι ευτυχισμένη;

Δεν έχω απάντηση. Οποτε προσπαθώ να βρω μπερδεύομαι. Τ αφήνω έτσι. Συναισθήματα είναι, με τον καιρό περνάνε ή αλλάζουν. Προς το παρόν θα έχω κάποια θλίψη. Υστερα πάλι θα ναι όλα καλά. Ή έτσι λέω. Ή έτσι ελπίζω. Πάντως θα συνεχίσω να αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που κάνει όλους μας να την αναζητάμε, τι είναι αυτό που κάνει τόσο ξεχωριστή. Κι αφού αναρωτηθώ αρκετά, θ αρχίσω μάλλον ν αναρωτιέμαι αν εγώ θα είμαι πάντα έτσι, αδιάφορη, μικρή, άσημη, άσχετη σε κάθε περίσταση. Και θ αρχίσω να θυμώνω γιατί ποτέ δεν θα το πάρω απόφαση ότι δεν πρέπει να προσπαθώ να γίνω κάτι άλλο για να αρέσω στους άλλους. Πρέπει να είμαι αυτό που είμαι κι ας ξέρω ότι δεν αρέχω σε κάνεναν!!

Θρησκευτικά

2008-09-01T06:34:00.000-07:00

Wow!!! OMG lol ki etC!! Εγινε η απαλλαγή από τα θρησκευτικά μια εύκολη υπόθεση! Υποτίθεται. Οι περισσότερες απόψεις που άκουσα ήταν πολύ θετικές, λες και το περίμεναν όλοι με κρυφή χαρά αυτό το πράγμα, λες και έγινε ξανά η επανάσταση του '21 και είναι ελεύθεροι όλοι να πάψουν πια να βασανίζονται σε μια τάξη ακούγοντας για...το Χριστό! Τι λέτε τώρα!

Το συζητούσα και με μια φίλη από το Κατηχητικό μου προχτές και ομολογώ πως ξαφνιάστηκα όταν μου είπε "Μα γιατί να χάνω την ώρα μου άδικα, να χω έναν άχρηστο καθηγητή να μας λέει τις ιστορίες της ζωής του και να μην έχω ελεύθερη ώρα; Χαζή είμαι; Πες μου εσύ ειλικρινά αν παίρνεις κάτι από το μάθημα των θρησκευτικών στο σχολείο. Τίποτα απολύτως." Και φυσικά έχει δίκιο. Η κατασταση έχει ξεφύγει. Δεν έχω ακούσει ποτέ κάποιον να μου πει πως στο σχολείο είχε ένα σωστό θεολόγο που τους μάθαινε σημαντικά πράγματα, πράγματα που θα τους βοηθήσουν στη ζωή τους, να γίνουν ίσως καλύτεροι άνθρωποι κλπ. Ολοι οι Θεολόγοι, με ελάχιστες εξαιρέσεις λοιπόν είναι gtB... Ωραία. Αυτό σημαίνει πως αν όντως τα παιδιά αντί να κάνουν άλλο μάθημα την ώρα των θρησκευτικών θα έχουν ελεύθερη ώρα, οι τάξεις θ αδειάσουν, γιατί ποιος θα κάτσει ν ακούει τις ιστορίες του καθενός; Απλά εγώ, λόγω ανατροφής και κατηχητικού, θα το θεωρούσα λίγο προδοσία να μην κάνω θρησκευτικά. Μα είναι αλήθεια, δεν μαθαίνω και τίποτα, πέρα από διαδικαστικές λεπτομέρειες των μυστηρίων. Κάθε βδομάδα πηγαίνω κατηχητικό, κι αν είμαι άξια να συγκρίνω τι γνώσεις αποκομίζω από το ένα και τι από το άλλο, το κατηχητικό νικάει! Αρα...το βλέπω ν αδειάζουν οι αίθουσες.

Εκτός κι αν μπει κάποιο άλλο μάθημα στη θέση των θρησκευτικών, που είναι πολύ πιθανό, και είναι πιο δύσκολο ή πιο απαιτητικό, οπότε δεν θα πάρουν όλοι απαλλαγή λόγω βολέματος.
Εδώ μας θέλω! Στην Ελλάδα ζούμε, στην ίδια Ελλάδα που τα σχολικά βιβλία φτάνουν το Νοέμβρη, μαζί με τους καθηγητές που έλειπαν 2 μήνες παραπάνω! Στην ίδια Ελλάδα που αυτά γίνονται μετα τον 2 μηνα κατάληψη! Πώς λοιπόν σε χρόνο ντε τε το κράτος θα έχει βρει βιβλία και καθηγητές για άλλο μάθημα που θ απασχολεί όσους έχουν απαλλαγή απ τα θρησκευτικά; Εγώ πάντως, για να μαι ειλικρινής, πιστεύω ότι αυτό φέτος δε θα γίνει. Και ή που θα αδειάζουν οι τάξεις την ώρα των Θρ. ή που τα παιδιά, επειδή τα χουν γραμμένα ξέρετ ε πού, δεν θα κάνουν τίποτα και θα συνεχίσουν να κοιμούνται μακάρια ακούγοντας τις ιστορίες του κάθε Θεολόγου που πήγαινε για Νομική και βγήκε ξωφαλτσα.

Μήπως τελικά θα έπρεπε το Υπουργείο ν αλλάξει το μάθημα αντί να το διαγράψει; Γιατί έτσι που το παμε, όλο και πιο πολλοί θα ζητούν απαλλαγή και το μάθημα θα εξαφανιστεί κυριολεκτικά. Λέμε τώρα, μήπως...

The End

2008-09-01T06:09:00.000-07:00

Πόσο δύσκολο, αλήθεια, είναι να βάλεις ένα τέλος.... Για μένα τουλάχιστον είναι τρομερά δύσκολο να βάλω ένα τέλος σε οτιδήποτε, σε μια σχέση, σε μια συνήθεια, σε μία κατάσταση. Κι αυτό γιατί εγκλωβίζομαι στην καθημερινότητα, στην επανάληψη που με κάνει να μην μπορώ να ξεχωρίσω το σωστό απ το λάθος και το τι με βλάπτει απ το τι με ωφελεί. Με πιάνει απελπισία.

Ειδικά όταν χάνω, τρόπον τινά, ανθρωπους που αγαπώ. Κι οχι οταν το έχω επιδιώξει εγώ, αλλά όταν το φέρνουν έτσι οι καταστάσεις που μερικά πράγματα πρέπει να τελειώσουν, δεν μπορούν να συνεχίζονται εφ όρους ζωής.... Τοτε δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι πόσο απαίσιες είναι αυτές οι συγκυρίες που μας αναγκάζουν να χάνουμε ανθρώπους που αγαπάμε (πείτε πως οι άνθρωποι αυτοί δεν ξέρουν καν πόσο μας επηρεάζουν) Δράμα η κατάστασις.... Γιατί να πρέπει δηλαδή να χάνεις ανθρώπους, να σταματάς να κάνεις κάποια πράγματα που αγαπάς; Γαμώτο.... Σιχαίνομαι ν αλλάζουν τα πράγματα που πραγματικά μ αρέσουν, απλά γιατί...δεν μπορώ να βάλω ένα ΤΕΛΟΣ στις σκέψεις μου....

Αχ Ελενη

2008-08-30T02:12:00.000-07:00

Εχω ένα φρικτό πονοκέφαλο που με τυραννάει 2 μέρες. Με πονάνε και τ αφτιά μου, πάλι από χτες. Εχω αρχίσει ν ανησυχώ καθώς όλη την ώρα σκέφτομαι αυτούς που βγάζουν πότε πότε στις ειδήσεις γιατι ένα έντομο να τους είχε μπει στο αυτί κι ο γιατρός ο θαυματουργός, μπόρεσε και το έβγαλε ακέραιο... Αν μου χει μπει κι εμένα τιποτα στο αφτί τι θα γίνει; Ή που θα πεθάνω, ή που θα μείνω κουφή και θα το παίζω Ελεν Κέλερ. Λετε πάλι ν ανησυχώ για βλακείες; Αυτό που μου τη βιδώνει περισσότερο απ όλα είναι ότι δεν μπορώ ν ακούσω μουσική, με πιάνει αμέσως τρομερός πονοκέφαλος και αφτοπονος....

Να φανταστείτε, χτες είχαν συναυλία στο Γαλάτσι ο Κότσιρας και η Τσαλιγοπούλου κι εγώ έκλεινα τα αφτιά μου συχνά πυκνά γτ δεν άντεχα τόσο δυνατή μουσική. Το θυμάμαι και υποφέρω... Δε λέω, όλα καλα όλα ωραία μ αυτη τη συναυλία, ωραία τραγουδάκια, ωραίο κλίμα, αλλά αυτές τις ψιλές τις νότες και τις κορώνες τι τις θέλεις Ελενίτσα μου; Τα γυαλιά μου κοντέψανε να σπάσουνε, μη μιλήσω για τα τύμπανά μου! Και το χορο? Αμ που τον πας το χορό; Κοιτάξτε, δε λέω, καλή και τρίκαλη η Τσαλιγοπούλου, φωνάρα, ωραία εμφάνιση αλλά απο σκηνική παρουσία χάνει πολύ! Δεν το χει η γυναίκα, πώς να το κάνουμε. Από χορό φωνάρα που λένε. Είναι υπερβολικά αυθόρμητο ίσως. ΟΚ, δε λέω να γίνει και σα τη Μαντόνα με τους 40 χορευτές και την τέλεια χορογραφία, αλλά ένα δύο μαθηματάκια χορού θα μπορούσε να τα κάνει... Για να μην υπάρχει τέτοια διαφορά μεταξύ φωνητικής απόδοσης και σκηνικής παρουσίας. Κυρίως στα live.

Πρεπει να φύγω τωρα, μην έρθει το αδέρφι και με βρει πάλι στον υπολογιστη. Πήγε να μου πάρει και καρτα ο καλός μου....