Μέρες, μέρες, μήνες, ώρες, λεπτά ομιλίας, τηλέφωνα, ριλόουντ ιτ, κλάματα, μύξες, μυξομάντηλα, γλυκόλογα, δώρα, κάρτες, υποσχέσεις, χαζομάρες. Και τίποτα. Γιατί τίποτα και ποτέ. Γιατί γεννήθηκα προφανώς κάποια μαύρη μέρα. Γιατί αυτό που τόσος κόσμος έχει και δεν το εκτιμάει είναι στιγμές. Στιγμές και ελευθερία.

(κι απλά ήθελα να νιώσω ότι είμαστε σα τους άλλους, ότι υπάρχουμε, ότι όντως τα νιώθεις αυτά για μένα και δε θαμαι εγώ με τις γάτες και τα πλεχτά, ότι υπάρχει κι αλλος τροπος. Και να σου πω κάτι; Προσπαθώ πάρα πολύ να πιστέψω. Και 18 24. Και τα πάντα. Αλλά δε μπορώ. Γιατί.
Μεγάλωσα να πιστεύω στις Στιγμές και το Μαύρο. Κι ίσως ποτέ.)

Ο μπαμπάς μου πάντα με καμάρωνε όταν κοιμόμουν μέχρι αργά τα καλοκαίρια.
Ισως να το κάνει ακόμα.
Η σχέση μου με το μπαμπά μου είναι πολύ περίεργη.
Πίνω ακόμα καφέδες, ξεκίνησα να παίρνω σίδηρο, νομίζω ότι εθίστηκα στις πατάτες με σος.
Διαβάζω Γιώργο Ιωάννου και βλέπω στον ύπνο μου τη Θεσσαλονίκη.
Επίσης, Την αγαπάω. Με καρδούλες στα μάτια κι όλα τα συναφή.
Κι έχω χάσει κάθε συνηθισμένη τροχιά μου, ή βρήκα μια πιο όμορφη.
Προσπαθώ να παραμείνω προσγειωμένη κι αηδιαστικά ρεαλίστρια. Για να γλυτώσω τα χειρότερα.

Αυτά από μένα.

Εσείς;

now all the fingers of this tree(darling)have
hands,and all the hands have people;and
more each particular person is(my love)
alive than every world can understand

and now you are and i am now and we're
a mystery which will never happen again,
a miracle which has never happened before--
and shining this our now must come to then

our then shall be some darkness during which
fingers are without hands;and i have no
you:and all trees are(any more than each
leafless)its silent in forevering snow

--but never fear(my own,my beautiful
my blossoming)for also then's until

τον αγαπάω.